قرآن کریم : سوره ص با معنی فارسی

8_________

قرآن کریم

قرآن رساترین بیان است و از نظر موسیقی و وزن لفظی، در لغات و جملاتش نشانه ‏های وحیانی ربانی مشهود است . وزنش نه وزن شعر است نه نثر، بلکه هر دو و برتر از هر دو است ، در حدّی که در توان غیر خدا نیست ، وزن و لفظ آن به گونه‏ ای تناسب و انسجام با معنا دارد که گوئی معناهایش در آن تجسم یافته است.

انشاالله اگر خداوند توفیق دهد ، به یاری خداوند متعال و کمک شما دوستان گرانقدر بتدریج سوره های قرآن را با معنی فارسی آن و در خدمت شما بزرگواران مرور می کنیم تا حداقل با معانی سوره ها آشنا شویم . تا شاید در فرصتی بهتر ازتفاسیر قرآن که بزرگان دین زحمت  کشیده و به انجام رسانیده اند هم استفاده نماییم .

 بسم الله الرحمن الرحیم :

سورة ص

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

ص وَالْقُرْآنِ ذِی الذِّکْرِ ﴿١﴾

بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ ﴿٢﴾

کَمْ أَهْلَکْنَا مِنْ قَبْلِهِمْ مِنْ قَرْنٍ فَنَادَوْا وَلاتَ حِینَ مَنَاصٍ ﴿٣﴾

وَعَجِبُوا أَنْ جَاءَهُمْ مُنْذِرٌ مِنْهُمْ وَقَالَ الْکَافِرُونَ هَذَا سَاحِرٌ کَذَّابٌ ﴿٤﴾

أَجَعَلَ الآلِهَةَ إِلَهًا وَاحِدًا إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ عُجَابٌ ﴿٥﴾

وَانْطَلَقَ الْمَلأ مِنْهُمْ أَنِ امْشُوا وَاصْبِرُوا عَلَى آلِهَتِکُمْ إِنَّ هَذَا لَشَیْءٌ یُرَادُ ﴿٦﴾

مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِی الْمِلَّةِ الآخِرَةِ إِنْ هَذَا إِلا اخْتِلاقٌ ﴿٧﴾

أَؤُنْزِلَ عَلَیْهِ الذِّکْرُ مِنْ بَیْنِنَا بَلْ هُمْ فِی شَکٍّ مِنْ ذِکْرِی بَلْ لَمَّا یَذُوقُوا عَذَابِ ﴿٨﴾

أَمْ عِنْدَهُمْ خَزَائِنُ رَحْمَةِ رَبِّکَ الْعَزِیزِ الْوَهَّابِ ﴿٩﴾

أَمْ لَهُمْ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا فَلْیَرْتَقُوا فِی الأسْبَابِ ﴿١٠﴾

جُنْدٌ مَا هُنَالِکَ مَهْزُومٌ مِنَ الأحْزَابِ ﴿١١﴾

کَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو الأوْتَادِ ﴿١٢﴾

وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الأیْکَةِ أُولَئِکَ الأحْزَابُ ﴿١٣﴾

إِنْ کُلٌّ إِلا کَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ ﴿١٤﴾

وَمَا یَنْظُرُ هَؤُلاءِ إِلا صَیْحَةً وَاحِدَةً مَا لَهَا مِنْ فَوَاقٍ ﴿١٥﴾

وَقَالُوا رَبَّنَا عَجِّلْ لَنَا قِطَّنَا قَبْلَ یَوْمِ الْحِسَابِ ﴿١٦﴾

اصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَاذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ ذَا الأیْدِ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿١٧﴾

إِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَالإشْرَاقِ ﴿١٨﴾

وَالطَّیْرَ مَحْشُورَةً کُلٌّ لَهُ أَوَّابٌ ﴿١٩﴾

وَشَدَدْنَا مُلْکَهُ وَآتَیْنَاهُ الْحِکْمَةَ وَفَصْلَ الْخِطَابِ ﴿٢٠﴾

وَهَلْ أَتَاکَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرَابَ ﴿٢١﴾

إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ فَاحْکُمْ بَیْنَنَا بِالْحَقِّ وَلا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ الصِّرَاطِ ﴿٢٢﴾

إِنَّ هَذَا أَخِی لَهُ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ نَعْجَةً وَلِیَ نَعْجَةٌ وَاحِدَةٌ فَقَالَ أَکْفِلْنِیهَا وَعَزَّنِی فِی الْخِطَابِ ﴿٢٣﴾

قَالَ لَقَدْ ظَلَمَکَ بِسُؤَالِ نَعْجَتِکَ إِلَى نِعَاجِهِ وَإِنَّ کَثِیرًا مِنَ الْخُلَطَاءِ لَیَبْغِی بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ إِلا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَقَلِیلٌ مَا هُمْ وَظَنَّ دَاوُدُ أَنَّمَا فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَخَرَّ رَاکِعًا وَأَنَابَ ﴿٢٤﴾

فَغَفَرْنَا لَهُ ذَلِکَ وَإِنَّ لَهُ عِنْدَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٢٥﴾

یَا دَاوُدُ إِنَّا جَعَلْنَاکَ خَلِیفَةً فِی الأرْضِ فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَلا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَیُضِلَّکَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ إِنَّ الَّذِینَ یَضِلُّونَ عَنْ سَبِیلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ بِمَا نَسُوا یَوْمَ الْحِسَابِ ﴿٢٦﴾

وَمَا خَلَقْنَا السَّمَاءَ وَالأرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا بَاطِلا ذَلِکَ ظَنُّ الَّذِینَ کَفَرُوا فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ کَفَرُوا مِنَ النَّارِ ﴿٢٧﴾

أَمْ نَجْعَلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ کَالْمُفْسِدِینَ فِی الأرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِینَ کَالْفُجَّارِ ﴿٢٨﴾

کِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَیْکَ مُبَارَکٌ لِیَدَّبَّرُوا آیَاتِهِ وَلِیَتَذَکَّرَ أُولُو الألْبَابِ ﴿٢٩﴾

وَوَهَبْنَا لِدَاوُدَ سُلَیْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿٣٠﴾

إِذْ عُرِضَ عَلَیْهِ بِالْعَشِیِّ الصَّافِنَاتُ الْجِیَادُ ﴿٣١﴾

فَقَالَ إِنِّی أَحْبَبْتُ حُبَّ الْخَیْرِ عَنْ ذِکْرِ رَبِّی حَتَّى تَوَارَتْ بِالْحِجَابِ ﴿٣٢﴾

رُدُّوهَا عَلَیَّ فَطَفِقَ مَسْحًا بِالسُّوقِ وَالأعْنَاقِ ﴿٣٣﴾

وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَیْمَانَ وَأَلْقَیْنَا عَلَى کُرْسِیِّهِ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ ﴿٣٤﴾

قَالَ رَبِّ اغْفِرْ لِی وَهَبْ لِی مُلْکًا لا یَنْبَغِی لأحَدٍ مِنْ بَعْدِی إِنَّکَ أَنْتَ الْوَهَّابُ ﴿٣٥﴾

فَسَخَّرْنَا لَهُ الرِّیحَ تَجْرِی بِأَمْرِهِ رُخَاءً حَیْثُ أَصَابَ ﴿٣٦﴾

وَالشَّیَاطِینَ کُلَّ بَنَّاءٍ وَغَوَّاصٍ ﴿٣٧﴾

وَآخَرِینَ مُقَرَّنِینَ فِی الأصْفَادِ ﴿٣٨﴾

هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِکْ بِغَیْرِ حِسَابٍ ﴿٣٩﴾

وَإِنَّ لَهُ عِنْدَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٤٠﴾

وَاذْکُرْ عَبْدَنَا أَیُّوبَ إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّی مَسَّنِیَ الشَّیْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ ﴿٤١﴾

ارْکُضْ بِرِجْلِکَ هَذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ ﴿٤٢﴾

وَوَهَبْنَا لَهُ أَهْلَهُ وَمِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَذِکْرَى لأولِی الألْبَابِ ﴿٤٣﴾

وَخُذْ بِیَدِکَ ضِغْثًا فَاضْرِبْ بِهِ وَلا تَحْنَثْ إِنَّا وَجَدْنَاهُ صَابِرًا نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ ﴿٤٤﴾

وَاذْکُرْ عِبَادَنَا إبْرَاهِیمَ وَإِسْحَاقَ وَیَعْقُوبَ أُولِی الأیْدِی وَالأبْصَارِ ﴿٤٥﴾

إِنَّا أَخْلَصْنَاهُمْ بِخَالِصَةٍ ذِکْرَى الدَّارِ ﴿٤٦﴾

وَإِنَّهُمْ عِنْدَنَا لَمِنَ الْمُصْطَفَیْنَ الأخْیَارِ ﴿٤٧﴾

وَاذْکُرْ إِسْمَاعِیلَ وَالْیَسَعَ وَذَا الْکِفْلِ وَکُلٌّ مِنَ الأخْیَارِ ﴿٤٨﴾

هَذَا ذِکْرٌ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِینَ لَحُسْنَ مَآبٍ ﴿٤٩﴾

جَنَّاتِ عَدْنٍ مُفَتَّحَةً لَهُمُ الأبْوَابُ ﴿٥٠﴾

مُتَّکِئِینَ فِیهَا یَدْعُونَ فِیهَا بِفَاکِهَةٍ کَثِیرَةٍ وَشَرَابٍ ﴿٥١﴾

وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ أَتْرَابٌ ﴿٥٢﴾

هَذَا مَا تُوعَدُونَ لِیَوْمِ الْحِسَابِ ﴿٥٣﴾

إِنَّ هَذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُ مِنْ نَفَادٍ ﴿٥٤﴾

هَذَا وَإِنَّ لِلطَّاغِینَ لَشَرَّ مَآبٍ ﴿٥٥﴾

جَهَنَّمَ یَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ الْمِهَادُ ﴿٥٦﴾

هَذَا فَلْیَذُوقُوهُ حَمِیمٌ وَغَسَّاقٌ ﴿٥٧﴾

وَآخَرُ مِنْ شَکْلِهِ أَزْوَاجٌ ﴿٥٨﴾

هَذَا فَوْجٌ مُقْتَحِمٌ مَعَکُمْ لا مَرْحَبًا بِهِمْ إِنَّهُمْ صَالُوا النَّارِ ﴿٥٩﴾

قَالُوا بَلْ أَنْتُمْ لا مَرْحَبًا بِکُمْ أَنْتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا فَبِئْسَ الْقَرَارُ ﴿٦٠﴾

قَالُوا رَبَّنَا مَنْ قَدَّمَ لَنَا هَذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِی النَّارِ ﴿٦١﴾

وَقَالُوا مَا لَنَا لا نَرَى رِجَالا کُنَّا نَعُدُّهُمْ مِنَ الأشْرَارِ ﴿٦٢﴾

أَتَّخَذْنَاهُمْ سِخْرِیًّا أَمْ زَاغَتْ عَنْهُمُ الأبْصَارُ ﴿٦٣﴾

إِنَّ ذَلِکَ لَحَقٌّ تَخَاصُمُ أَهْلِ النَّارِ ﴿٦٤﴾

قُلْ إِنَّمَا أَنَا مُنْذِرٌ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلا اللَّهُ الْوَاحِدُ الْقَهَّارُ ﴿٦٥﴾

رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالأرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا الْعَزِیزُ الْغَفَّارُ ﴿٦٦﴾

قُلْ هُوَ نَبَأٌ عَظِیمٌ ﴿٦٧﴾

أَنْتُمْ عَنْهُ مُعْرِضُونَ ﴿٦٨﴾

مَا کَانَ لِیَ مِنْ عِلْمٍ بِالْمَلإ الأعْلَى إِذْ یَخْتَصِمُونَ ﴿٦٩﴾

إِنْ یُوحَى إِلَیَّ إِلا أَنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُبِینٌ ﴿٧٠﴾

إِذْ قَالَ رَبُّکَ لِلْمَلائِکَةِ إِنِّی خَالِقٌ بَشَرًا مِنْ طِینٍ ﴿٧١﴾

فَإِذَا سَوَّیْتُهُ وَنَفَخْتُ فِیهِ مِنْ رُوحِی فَقَعُوا لَهُ سَاجِدِینَ ﴿٧٢﴾

فَسَجَدَ الْمَلائِکَةُ کُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ ﴿٧٣﴾

إِلا إِبْلِیسَ اسْتَکْبَرَ وَکَانَ مِنَ الْکَافِرِینَ ﴿٧٤﴾

قَالَ یَا إِبْلِیسُ مَا مَنَعَکَ أَنْ تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِیَدَیَّ أَسْتَکْبَرْتَ أَمْ کُنْتَ مِنَ الْعَالِینَ ﴿٧٥﴾

قَالَ أَنَا خَیْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِی مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِینٍ ﴿٧٦﴾

قَالَ فَاخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّکَ رَجِیمٌ ﴿٧٧﴾

وَإِنَّ عَلَیْکَ لَعْنَتِی إِلَى یَوْمِ الدِّینِ ﴿٧٨﴾

قَالَ رَبِّ فَأَنْظِرْنِی إِلَى یَوْمِ یُبْعَثُونَ ﴿٧٩﴾

قَالَ فَإِنَّکَ مِنَ الْمُنْظَرِینَ ﴿٨٠﴾

إِلَى یَوْمِ الْوَقْتِ الْمَعْلُومِ ﴿٨١﴾

قَالَ فَبِعِزَّتِکَ لأغْوِیَنَّهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿٨٢﴾

إِلا عِبَادَکَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِینَ ﴿٨٣﴾

قَالَ فَالْحَقُّ وَالْحَقَّ أَقُولُ ﴿٨٤﴾

لأمْلأنَّ جَهَنَّمَ مِنْکَ وَمِمَّنْ تَبِعَکَ مِنْهُمْ أَجْمَعِینَ ﴿٨٥﴾

قُلْ مَا أَسْأَلُکُمْ عَلَیْهِ مِنْ أَجْرٍ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُتَکَلِّفِینَ ﴿٨٦﴾

إِنْ هُوَ إِلا ذِکْرٌ لِلْعَالَمِینَ ﴿٨٧﴾

وَلَتَعْلَمُنَّ نَبَأَهُ بَعْدَ حِینٍ ﴿٨٨﴾

 

**********************

 

بسم الله الرحمن الرحیم

سوره ص

به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

ص ، قسم به قرآن صاحب مقام ذکر . (۱)

بلکه کافران در مقام غرور و سرکشی و عداوت حق هستند . (۲)

ما پیش از اینها طوایف بسیاری را به هلاکت رسانیدیم و آن هنگام فریادها کردند و هیچ راه نجاتی بر آنها نبود . (۳)

و تعجب کردند که رسولی از همان نژاد عرب برای تذکر و پند آنان آمد، و آن کافران گفتند: او ساحری دروغگوست . (۴)

آیا او چندین خدای ما را منحصر به یک خدا کرده ؟ این بسیار تعجب‌آور و حیرت‌انگیز است . (۵)

و گروهی از سران قوم به راه افتاده که باید طریقه‌ی خود را ادامه دهید و در پرستش خدایان خود ثابت‌قدم باشید، این کاری است که مراد همه است . (۶)

این را در آخرین ملت نشنیده ‏ایم ، این جز بافندگی و دروغ چیز دیگری نیست . (۷)

آیا میان همه ما قرآن بر او فرود آمد؟ بلکه این کافران از قرآن من در شک و ریبند، بلکه هنوز عذاب مرا نچشیده ‏اند . (۸)

آیا گنج‌های رحمت خدای تو که در کمال اقتدار و بخشندگی است نزد این مردم است ؟ (۹)

یا مگر سلطنت آسمان‌ها و زمین و هر چه بین آنهاست با این کافران است؟ پس به هر سبب بالا روند . (۱۰)

این نالایق سپاه کفر از احزاب مغلوب و نابود شدنی در آن جاست . (۱۱)

پیش از این مشرکان هم قوم نوح و طایفه‌ی عاد و فرعون صاحب قدرت نیز تکذیب کردند . (۱۲)

و طایفه‌ی ثمود و قوم لوط و اصحاب ایکه این اقوام هم احزاب و لشکرهای بسیار بودند . (۱۳)

و آنان به جز تکذیب انبیا فکری و عملی نداشتند، بدین جهت عقاب من بر آنها حتم و واجب گردید . (۱۴)

و این مردم جز یک صیحه‌ی انتظاری ندارند و دیگر آن را بازگشتی نیست . (۱۵)

و کافران گفتند: ای خدا، حساب نامه‌ی اعمال ما را تعجیل کن و پیش از روز حساب انداز . (۱۶)

تو بر سخنان آنها صبر کن و از بنده‌ی ما داود یاد کن که بسیار نیرومند بود و دایم توبه و انابه می‏کرد . (۱۷)

ما کوه‏ها را با او مسخر کردیم که شب و روز خدا را تسبیح و ستایش می‏کردند . (۱۸)

و مرغان را مسخر کردیم که نزد او مجتمع گردند و همه به دربارش از هر جانب باز آیند . (۱۹)

و ملک و شاهی او را نیرومند ساختیم و به او قوه درک حقایق و سخن قطعی در داوری عطا کردیم . (۲۰)

و آیا حکایت آن خصم به تو رسیده است که از بالای غرفه‌ی عبادتگاه بر او وارد شدند؟ (۲۱)

هنگامی که بر داود داخل شدند و او از آنان سخت هراسان شد آنان بدو گفتند: مترس، ما دو تن خصم یکدیگریم که برخی بر دیگری ستم کرده ، میان ما به حق حکم کن و با هیچ یک جور و طرفداری مکن و ما را به راه راست دلالت فرما . (۲۲)

این برادر من نود و نه رأس میش داراست و من یک میش، این یک را هم گفته به من واگذار، و با من به قهر و غلبه و تهدیدآمیز خطاب کرده است . (۲۳)

داود گفت: البته بر تو ظلم کرده که خواسته است یک میش تو را به میش‏ های خود اضافه کند، و بسیار معاشران و شریکان در حق یکدیگر ظلم و تعدی می‏کنند مگر آنان که اهل ایمان و عمل صالح هستند که آنها هم بسیار کم‏ اند. و داود دانست که ما او را سخت امتحان کرده ‏ایم، در آن حال از خدا عفو و آمرزش طلبید و به سجده افتاد و با تواضع و فروتنی بازگشت . (۲۴)

ما هم از آن کرده عفو کردیم و از او درگذشتیم و او نزد ما بسیار مقرب و نیکو منزلت است . (۲۵)

ای داود، ما تو را در روی زمین مقام خلافت دادیم، پس میان خلق خدا به حق حکم کن و هرگز هوای نفس را پیروی نکن که تو را از راه خدا گمراه سازد و آنان که از راه خدا گمراه شوند چون روز حساب و قیامت را فراموش کرده‏ اند به عذاب سخت معذب خواهند شد . (۲۶)

و ما آسمان و زمین و هر چه را بین آنهاست بازیچه و باطل خلق نکرده ‏ایم، این گمان کافران است، و وای بر کافران از آتش دوزخ . (۲۷)

آیا ما آنان را که ایمان آورده و به اعمال نیکو پرداختند مانند مردم مفسد در زمین قرار می‏دهیم؟ یا مردمان با تقوا و خداترس را مانند فاسقان بدکار قرار می‏دهیم ؟ (۲۸)

کتابی مبارک و عظیم‌الشان است که به تو نازل کردیم تا امت در آیاتش تفکر کنند و صاحبان مقام عقل متذکر شوند . (۲۹)

و به داود سلیمان را عطا کردیم، او بسیار نیکو بنده ‏ای بود، زیرا بسیار به درگاه خدا با تضرع و زاری رجوع می‏کرد . (۳۰)

وقتی که بر او اسب‌های بسیار تندرو و نیکو را ارائه دادند . (۳۱)

در آن حال گفت: که من از علاقه و حب اسب‌های نیکو از ذکر و نماز خدا غافل شدم تا آن‌که آفتاب در حجاب شب رخ بنهفت . (۳۲)

آن گاه خطاب کرد که آفتاب را بر من بازگردانید و شروع به دست کشیدن بر ساق و یال و گردن اسبان کرد . (۳۳)

و همانا ما سلیمان را در مقام امتحان آوردیم و کالبدی بر تخت وی افکندیم آن گاه متذکر شد و باز به درگاه خدا توبه و انابه کرد . (۳۴)

عرض کرد: بار الها، به لطف و کرمت از خطای من در گذر و مرا ملک و سلطنتی عطا فرما که پس از من احدی را نسزد، که تو تنها بخشنده بی‌عوضی . (۳۵)

ما هم باد را مسخر فرمان او کردیم که به امرش هر جا می‏خواست به آرامی روان می‏شد . (۳۶)

و دیو و شیاطین را هم که بناهای عالی می‏ساختند و از دریا جواهرات گرانبها می‏آوردند نیز مسخر امر او کردیم . (۳۷)

و دیگران از شیاطین را در غل و زنجیر کشیدیم . (۳۸)

این عطای ماست، اینک بی‏ حساب به هر که خواهی عطا کن و از هر که خواهی منع . (۳۹)

و همانا او نزد ما بسیار مقرب و نیکو منزلت است . (۴۰)

و یاد کن از بنده‌ی ما ایوب هنگامی که به درگاه خدای خود عرض کرد: شیطان مرا سخت رنج و عذاب رسانیده . (۴۱)

پای به زمین زن ، این آبی است سرد برای شستشو و نوشیدن . (۴۲)

و ما اهل و فرزندانی که از او مردند و به قدر آنها هم علاوه به او عطا کردیم تا در حق او لطف و رحمتی کنیم و تا صاحبان عقل متذکر شوند . (۴۳)

و دسته‏ ای از چوب‌های باریک به دست گیر و بزن و عهد و قسمت را نشکن ما ایوب را بنده‌ی صابری یافتیم، نیکوبنده ‏ای بود که دایم رجوع و توجهش به درگاه ما بود . (۴۴)

و باز یاد کن از بندگان خاص ما ابراهیم و اسحاق و یعقوب که همه صاحب اقتدار و بصیرت بودند . (۴۵)

ما آنان را خالص و پاکدل برای تذکر سرای آخرت گردانیدیم . (۴۶)

و آنها نزد ما از برگزیدگان و خوبان عالم بودند . (۴۷)

و باز یاد کن از اسماعیل و یسع و ذوالکفل که همه از نیکوان جهان بودند . (۴۸)

این آیات پند و یادآوری است، و البته در جهان جاودانی برای اهل تقوا بسیار نیکو منزلگاهی است . (۴۹)

باغ‌های بهشت ابد که درهایش به روی آنان باز است . (۵۰)

در آن جا بر تخت‌ها تکیه زنند و میوه ‏های بسیار خوش و شراب می‏طلبند . (۵۱)

و در خدمت آن‌ها حوران جوان شوهردوست با عفتند . (۵۲)

این همان است که در روز حساب به آن‌ها وعده‏تان می‏دادند. (۵۳)

این است همان رزق بی‌انتهای ابدی ما . (۵۴)

حقیقت حال خوبان این است، و اهل کفر و طغیان را بدترین منزلگاه است . (۵۵)

آنان به دوزخ در آیند که بسیار بد آرامگاهی است . (۵۶)

اين آب جوشان و مايع چرکين متعفن است که بايد آن را بنوشند . (۵۷)

و از این عذاب‌های گوناگون دیگر . (۵۸)

این گروهی هستند که با شما به دوزخ در آمدند ، بدا بر حال اینان که در عذاب آتش فروزان شدند . (۵۹)

اهل دوزخ در جواب گویند: بلکه بدا بر احوال خود شما، زیرا شما آن را برای ما پیش فرستادید ، که بسیار آرامگاه بدی است . (۶۰)

باز تابعان به درگاه خدا عرض کنند: پروردگارا، آن کس که برای ما این عذاب را پیش فرستاد تو در آتش، عذابش را چندین برابر بیفزا . (۶۱)

و گویند: چه شده که ما مردانی را که از سفله و اشرار می‏شمردیم نمی‏ بینیم؟ (۶۲)

آیا ما آنها را مسخره و استهزاء می‏کردیم ؟ یا چشمان ما بر آن‌ها نمی‏ افتد؟ (۶۳)

این منازعه‌ی اهل آتش دوزخ محقق و حتمی است . (۶۴)

بگو که من رسولی منذر بیش نیستم و جز خدای فرد قهار خدایی نیست . (۶۵)

آفریننده‌ی آسمان‌ها و زمین و هر چه بین آنهاست، همان خدای مقتدر و بسیار آمرزنده . (۶۶)

بگو آن خبر بزرگ عالم است . (۶۷)

شما از شنیدن آن خبر بزرگ اعراض می‏ کنید . (۶۸)

مرا بر فرشتگان عالم بالا که خصومت و گفتگو داشتند علمی نبود . (۶۹)

و به من وحی نمی‏ رسد جز این‌که من با بیان روشن و آشکار بترسانم . (۷۰)

هنگامی که خدایت به فرشتگان گفت که من بشری از گل خواهم آفرید . (۷۱)

پس آن گاه که او را به خلقت کامل بیاراستم و از روح خود در او بدمیدم بر او به سجده در افتید . (۷۲)

پس تمام فرشتگان بدون استثنا سجده کردند . (۷۳)

مگر شیطان که غرور و تکبر ورزید و از زمره‌ی کافران گردید . (۷۴)

خدا به شیطان فرمود: ای ابلیس، تو را چه مانع شد که به موجودی که من به دو دست خود آفریدم سجده کنی؟ آیا تکبر و نخوت کردی یا از فرشتگان بلند رتبه‌ی عالم قدس اعلا بودی ؟ (۷۵)

شیطان گفت: من از او بهترم، که مرا از آتش و او را از گل خلقت کرده ‏ای . (۷۶)

خدا فرمود اینک از این جایگاه بیرون رو که تو سخت رانده درگاه ما شدی . (۷۷)

و بر تو لعنت من تا روز جزا حتمی و محقق است . (۷۸)

شیطان عرض کرد: پروردگارا، پس مهلتم ده که تا روز قیامت زنده مانم . (۷۹)

خدا فرمود: از مهلت یافتگانت قرار دادیم . (۸۰)

تا روز معین و وقت معلوم . (۸۱)

شیطان گفت: به عزت و جلال تو قسم که خلق را تمام گمراه خواهم کرد . (۸۲)

مگر خاصان از بندگانت را که دل از غیر بریدند و برای تو خالص شدند . (۸۳)

خدا فرمود: به حق سوگند و کلام من حق و حقیقت است . (۸۴)

که جهنم را از تو و پیروانت از آنان تمام پر خواهم کرد . (۸۵)

بگو : من مزد رسالت از شما نمی‏ خواهم و من بر خود نمی‏ بندم . (۸۶)

این قرآن نیست جز اندرز و پند برای اهل عالم . (۸۷)

و شما منکران بر صدق و حقیقت این مقال پس از چندی به خوبی آگاه می‏ شوید . (۸۸)

 

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*