Home / Short Stories / داستان کوتاه : بخش زنان و زایمان اثر دوریس لسینگ

داستان کوتاه : بخش زنان و زایمان اثر دوریس لسینگ

Doris Lessing-1

 

بخش زنان و زایمان

در یک اتاق بزرگ، هشت تا تخت طوری چیده شده بود که در دو طرف، چهار تخت نزدیک هم قرار گرفته بودند . اینجا یکی از اتاق‌های بیمارستان قدیمی عصر ویکتوریا در غرب لندن بود که به احتمال زیاد به منظور اختصاص به بخش ویژه‌ای از بیمارستان طراحی نشده بود . اتاق تمیزی بود . به پنجره‌ها و پاراوان‌های مخصوص هر تخت، پرده‌های صورتی گلدار آویزان بود تا وقتی بیماران به خلوت و سکوت نیاز داشتند پرده‌ها را بکشند . پرده‌های بلند تزئینی و گلدار صورتی رنگ را از پشت گره می‌زدند تا اتاق تا وقت ملاقات تمیز و مرتب بماند . ملاقات کنندگان زیادی می‌آمدند، روی صندلی‌ها یا کنار تخت‌ها می‌نشستند . مادرها و خواهر ها، برادرها و خاله زاده ها، دوستها و بچه‌ها همگی تا ساعت دو بعدازظهر فرصت داشتند بیایند و بروند . اما شوهرها می‌توانستند بیشتر بمانند و دیرتر آنجا را ترک کنند . در میان آن جمع مردی بود که خیلی نزدیک درست بالا سر یه زن خوشگل حدودا 45 ساله نشسته بود و زن رو به طرف او دراز کشیده بود . مرد هر دو دست زنش را در دست گرفته بود و زن خیره به صورت شوهرش نگاه می‌کرد . مرد دستهای بزرگی داشت و درشت اندام و خوش تیپ بود؛ یک کت فاستونی خاکستری رنگ با یکی از آن پیراهن‌های مردانه سفید پوشیده بود که درست مثل پوسترهای تبلیغاتی خیره کننده هستند . اما کراواتش را در آورده و از پشت صندلی آویزان کرده بود واسه همین خاطر تیپش یک خرده غیر رسمی به نظر می‌آمد . شدت دلواپسی مرد برای زنش و نگاه خیره و ملتمس زن به او متفاوت از بقیه بیماران بود انگار که پرده‌ای از فضای داخل خانه شان کنار زده شده باشد . بدون شک هر دو نسبت به رفت و آمد ملاقات کنندگان بی توجه بودند . مرد او را اوایل ظهر به این بخش آورده بود و درست از همان لحظه تا قبل از ساعت ملاقات رسمی از کنارش جم نخورده بود .
این بخش از بیمارستان مخصوص بیماری زنان بود که زنها به شوخی اسمش را گذاشته بودند بخش زنان و زایمان . هر هفت بیمار دیگر در این بخش زنانی بودند که عمل جراحی داشند یا قرار بود عمل شوند یا تحت معالجه قرار بگیرند . بیماری هیچ کدامشان حاد نبود و در مقایسه با بخش‌های دیگر بیمارستان ظاهرا به بیماران این بخش بیشتر خوش می‌گذشت اما احتمال وجود افسردگی چندان بعید هم به نظر نمی‌رسید . به همین خاطر پرستارانی که مرتب در رفت و آمد بودند باید حسابی حواسشان جمع بیمارانی بود که گریه می‌کردند یا مدت زمان طولانی سکوت کرده و حرفی نمی‌زدند. ساعت شش که شام می‌آوردند اکثر ملاقات کنندگان بخش را ترک می‌کردند و به خانه برمی گشتند . هیچ کس اشتهای درست حسابی نداشت اما شوهر آن زن او را نوازش میکرد تا یه لقمه چیزی بخورد و زن هم ناله می‌کرد که هیچ میلی به غذا ندارد . زن یه خرده گریه کرد اما وقتی شوهرش مثل یک پدر او را آرام کرد دست از گریه برداشت و با حرف شنوی روی تخت نشست و کاسه‌ی فرنی اش را در دست گرفت . مرد قاشق قاشق غذا در دهانش می‌گذاشت و هر از گاهی قاشق را کنار می‌گذاشت تا با یک دستمال بزرگ بسیار سفید و مدل قدیمی اشکهای زنش را پاک کند . زن نمی‌تونست اشکهایش را کنترل کند و درست مثل یک بچه مرتب اشک می‌ریخت و آب دهانش را قورت می‌داد و ناله می‌کرد و با هر هق هق گریه، قفسه‌ی سینه‌اش بالا می‌پرید و مدام با چشمهای درشت و اشک آلود آبی رنگش به شوهرش زل میزد . چشمهای بی نشانه‌ی شادی است و اصلا اشک با رنگ چشمهای زن جور در نمی‌آمد .
زنهای دیگر بخش همگی به تماشای این صحنه نشسته بودند و برخورد نگاه هایشان توضیحی بر آن بود . چند ساعت بعد شوهرها بعد از کار به ملاقات آمدند و یکی دو ساعت اتاق پر از زن و شوهرهایی شد که از نزدیک راجع به بچه‌ها و مسائل خانوادگی با هم به صحبت نشستند . همسر چهار تا از زن‌ها به ملاقا ت آمده بودند . یکی از بیماران پیرزن تنها نشسته بود و صفحات مجله‌ای را ورق می‌زد و از بالای آن بقیه را دید می‌زد . یکی دیگر از بیماران به نام خانم کوک هم کلا مجرد بود و تنها نشسته بود و میل بافتنی به دست اوضاع را تحت نظر داشت . سومین زن تنها در جمع که هیچ مردی هم به ملاقاتش نیامده بود مشغول مطالعه کتابی بود و به واک منش گوش میداد . مثل نجیب زاده‌ها به نظر می‌رسید . (هیچ کس از نجیب زاده بودن یا نبودنش خبر نداشت، اما احتمالش می‌رفت که فردی از طبقه‌ی بالا باشد) .
ساعت ملاقات مردها تموم شد و نوبت بوسه و دست تکان دادن و خداحافظی رسید . زنی که تازه همان روز به آن بخش آمده بود به شوهرش چسبید و گریه کرد : “نه نرو، نرو تام . خواهش می‌کنم نرو.” مرد او را در اغوش گرفت و کمر و شانه‌ها و موهای مجعد خاکستری رنگ زیبایش را که به طرز رقت انگیزی ژولیده شده بود آرام نوازش کرد و گفت : ” عزیزم من باید برم . مایلرد تو رو خدا دیگه گریه نکن . باید تو هم یه کم همکاری کنی — خواهش می‌کنم عزیزم .” اما زن نمی‌فهمید چرا نباید گریه کند . سرش را بلند کرد تا ماسک تراژدی چهره‌اش را به شوهرش نشان بدهد؛ سپس سرش را به شانه‌ی مرد تکیه داد و شدیدتر از قبل زد زیر گریه . مرد با صدایی قاطع و آرامش بخش صحبت کرد و گفت : “مایلدرد، مایلدرد خواهش می‌کنم بس کن . دکتر که گفت چیز مهمی نیست. مگر همین را به ما نگفت ؟ هان ؟ من به دکتر گفتم باید حتی بدترین احتمالش را هم به ما بگوید ولی او گفت که اصلا بدترین حالتی وجود ندارد . یک هفته دیگه مرخص میشوی . گفت که…” و او را نوازش کرد و دلواپسی در صدایش موج زد . بغض زن با هق هق‌های شدیدتری ترکید و بعد به شوهرش چسبید و سرش را تکان داد تا به او بفهماند که به خاطر بستری شدن در این بیمارستان نیست که گریه می‌کند بلکه به دلایلی که خود مرد می‌دانست و خودسرانه آن را نادیده می‌گرفت . آنقدر با سر و صدا اشک ریخت و گریه کرد تا آخر سر یک پرستار آمد و صاف زل زد به زن، نمی‌دانست چکاری از دستش برمی آید . شوهرش، تام، خیلی سر سنگین نگاهی به پرستار انداخت . البته نگاهش از سر درماندگی نبود بلکه منظورش چیزی فراتر از این بود انگار که میخواست بگوید، از من که کاری ساخته نیست حالا دیگر نوبت شما است . مرد خود را از دست زن خلاص کرد و دست زنش را که میخواست با عجله به دور گردنش حلقه شود پس زد و گفت : “مایلدرد، من دیگه میخواهم بروم .” بالاخره رها شد و زن سرش را روی بالای بالش گذاشت . مرد ایستاد و خیلی مختصر ( البته نه با حالت عذرخواهی، چون از آن دسته مردهایی نبود که راحت به خودش زحمت عذرخواهی بدهد اما تحت شرایطی خاص توضیح مختصری می‌داد) گفت : ” راستش من و همسرم از زمان ازدواجمان تا الان حتی یک شب هم جدا از هم نخوابیده ایم . از زمان ازدواج یعنی 25 سال”. همین که زن این جملات را شنید در حالیکه اشک دیوانه وار روی ژاکت خوشگل صورتی رنگش می‌ریخت به شدت حرفهای او را با سر تایید کرد . وقتی زن دید که مرد صاف بالای سرش ایستاد و دوباره به سمت او خم نشد، نگاهش را برگرداند و به دیوار خیره شد .
تام گفت : عزیزم من دارم میرم .” و به پرستار نگاهی کرد که در سکوت حاکی از آن بود : بعد از این به عهده تو است . پرستار هم با صدایی شاداب و منظم گفت : ” خوب دیگه خانم گرنت.” پرستار دختری حدودا بیست ساله بود و خسته به نظر می‌رسید، آنقدر خسته که فقط غرغرهای بی وقفه‌ی یک پیرزن را کم داشت (که البته انگاری کم هم نداشت) . و با حس امیدواری تلاش کرد او را آرام کند، ” دیگه دارید برای بقیه مزاحمت ایجاد می‌کنید . نباید اینقدر خودخواه باشید .” اما درخواست بقیه چاره ساز نبود و از روی چهره‌ی طعنه آمیز بقیه‌ی زنهای بخش میشد فهمید که منتظر یک همچین وضعی بودند . اما مایلدرد گرنت فقط کمی آرام‌تر گریه کرد .
” یه فنجون چای میل داری ؟ ”
جوابی داده نشد . فقط صدای نفس‌های بریده و فین فین به گوش می‌رسید . پرستار به بقیه نگاهی انداخت . همه‌ی زن‌ها بسیار مسن‌تر از مایلدرد بودند، بعد مردد از اتاق بیرون رفت .
حوالی ساعت نُه که وقت خواب بود یکی با چرخ دستی همراه با نوشیدنی‌های آبکی و خواب آور وارد بخش شد . چند تا از زنها مشغول شانه زدن موهایشان بودند یا ماتیک می‌زدند یا با شیوه‌ای خاص به گردن و صورتشان کرم می‌مالیدند . آرامش خاصی در بخش حاکم بود . ساعت توقف بود و شیفت کاری عوض میشد تا شیفت جدید آماده کار شود . یکی از پیرزن ها، پیرترین زن جمع که پرستارها او را «گرنی» صدا می‌زدند، بی رو دربایستی گفت : ” شوهر من بیست سال پیش فوت کرد . من بیست ساله تنهایی رو پای خودم دارم زندگی می‌کنم . ما با هم شاد بودیم . آره روزهای شادی داشتیم ولی من از زمان فوت او تنها مانده ام . ”
صدای گریه قطع شد . یکی دو تا از زنها لبخند و نگاهی تحسین برانگیز به گرنی تحویل دادند؛ ولی باز دوباره زنِ تنها مانده در آن گوشه انفجار گریه‌اش را از سر گرفت . پیرزن آهی کشید و شانه بالا انداخت و گفت : بعضی‌ها قدر خوشبختی شان را نمی‌دانند .” زنی از تخت روبرویی به نام خانم کوک گفت : ” واقعا قدر نمی‌دانند . من اصلا شوهر نکردم . هر وقت فکر می‌کردم بالاخره یه خوبش رو تور کردم، طرف جا می‌زد و می‌رفت ! ” بعد مثل همیشه به خاطر شجاعتش در به زبان آوردن این مسئله به حالت طنز خنده‌ای بلند سر داد و سریع به بقیه نگاه کرد تا مطمئن شود لطیفه‌اش تاثیر خودش را روی بقیه گذاشته است . بقیه هم زدند زیر خنده . خانم کوک واقعا زن بامزه‌ای بود . شاید هم دقیقا همین جوک او را دهها سال قبل از بقیه مجزا کرده بود . خانم کوک زنی درشت اندام و قوی، حدودا هفتاد ساله بود که چهره‌ای سرخ رنگ داشت .
پس از مدت زمان کوتاهی همه‌تر و تمیز و مرتب آماده خواب شدند . پرستار شیفت شب که او هم زنی ترگل ورگل بود وارد بخش شد تا اوضاع را بررسی کند . از پرستاران شیفت قبل ماجرای یکی از بیماران مشکل ساز در این بخش را شنیده بود و حالا آمده بود تا میلدرد گرنت گریان را خوب از نزدیک معاینه کند . پرستار گفت : ” شب بخیر خانم ها . شب خوش .” لحظه‌ای درنگ کرد انگار که دلش بخواهد تذکری بدهد یا نصیحت کند،اما از بخش بیرون رفت و چراغ‌ها را خاموش کرد .
داخل بخش تاریک نبود . نور لامپهای بلند زردرنگی که در پارکینگ بیمارستان روشن بودند فضای داخل بخش را روشن کرده بود . طرح خطوطِ سایه روشن روی دیوار اتاق افتاده بود و طرح صورتی رنگ پرده‌ها آهنگی آرام اما بی پروا به خود گرفته بود . هفت زن با حالتی عصبی روی تخت هایشان دراز کشیده بودند و به صدای گریه مایلدرد گرنت گوش می‌دادند . تخت او نزدیک به در بود . دو تخت همجوار با او دو زن کدبانوی میانسال پرانرژی بودند که صاحب کلی بچه، خواهرزاده، برادرزاده، داماد و فامیل‌هایی از این دست بودند و همیشه ملاقات کنندگانشان با دستی پر از گل و میوه به دیدارشان می‌آمدند انگار که نوعی مهمانی خانوادگی دنباله دار آنجا برگزار شده باشد . خانم یوهان لی و خانم رزمری استمفرد چندین بار در روز تقاضا می‌کردند یک تلفن سیار به آنها داده شود . از همان جا وقت دندانپزشک و ویزیت دکتر را تنظیم یا نکات مختلف را به خانواده شان یادآوری می‌کردند و به قصاب و بقال محل سفارش خوراکی‌هایی را می‌دادند که بر حسب تصادف، اعضای خانواده فراموش کرده بودند آن را تهیه کنند . شاید آن دو زن به خاطر نوعی بیماری جسمی ناحیه رحم در بیمارستان بستری بودند اما روحشان اصلا اینجا نبود، اما حالا مجبور بودند اینجا حضور داشته باشند وگوش بدهند . تخت چهارم در همان ردیف متعلق به بذله گوی جمع، خانم کوک بود . روبروی او هم تخت پیرزن بیوه قرار داشت . روی تخت کنار پیرزن، همان زن جوان نجیب زاده و خوش تیپ بستری بود که صدای بلند و رسایش داد میزد از چه طبقه‌ای است . او نه زیاد صمیمی بود نه خیلی گوشه گیر؛ اما مثل آدمهای سمج با واک من و میل بافتنی اش به شدت در خلوت با خودش سیر می‌کرد . (وقتی از اتاق بیرون رفته بود) همگی با هم به خاطر بیزاری از نیاکانش بر سر این مسئله به توافق رسیدند که سقط جنین او در یک مرکز درمانی دولتی از سر خودخواهی بوده چون با آن مدل لباس و آن ادا اطوارهایی که داشت حتما توانایی مالی اش در حدی بود که برای چنین عملی برود و در یک بیمارستان خصوصی بستری شود . زن جوان تازه عروسی که بچه‌اش را انداخته بود روی تخت ِکناری شل و ول خوابش برده بود؛ مثل یک دختر در حال غرق شدن رنگ پریده و غمگین اما شجاع به نظر می‌رسید . کنار او و درست تخت روبروی مایلدرد گرنت یک رقاصه‌ی سن و سال دار بستری بودکه حالا دیگه مربی رقص شده بود . رقاصه زمین خورده بود و در نتیجه‌ی همین ضربه دچار آسیب رحمی شده بود . او هم افسردگی داشت اما سعی می‌کرد برداشتش از این قضیه مثبت باشد . اغلب داخل بخش با صدای بلند و سرزنده می‌گفت : ” بخندید تا دنیا همراه با شما بخندد . ” البته شعارش بیشتر این بود : ” زندگی واقعا معرکه است البته اگر کم نیارید و خودتان را نبازید .”
زنها روی تخت مرتب جا به جا می‌شدند و چشمهایشان در روشنایی نور پارکینگ می‌درخشید . یک ساعت گذشت . پرستار شیفت شب از بیرون بخش صدای گریه را شنید و وارد اتاق شد . آمد کنار تخت ایستاد و گفت : ” چیکار می‌کنید خانم گرنت ؟ بیمارها می‌خواهند استراحت کنند . فردا صبح باید آزمایش بدهید، خود شما هم به استراحت نیاز دارید . اصلا ترس ندارد فقط باید استراحت کنید. ”
اما گریه همینطور ادامه پیدا کرد .
پرستار گفت : ” دیگه من نمیدونم . اگر تا چند دقیقه دیگر صدای گریه قطع نشد زنگ را بزنید .” این را گفت و از بخش خارج شد . گریه‌ی مایلدرد گرنت آرام‌تر شد اما درصدای گریه‌اش نوعی دلتنگی غیر ارادی موج میزد و دیگر داشت روی اعصاب همه رژه می‌رفت . تک تک زنها یاد کودک درونشان افتادند، کودکی ناراضی که مدعی تمام حق و حقوقش است و همه مجبور بودند به صدای این کودک گوش دهند و متاسفانه اطاعت از صدای این کودک برای هرکدامشان گران تمام میشد .
دختر رنگ پریده‌ای که بچه‌اش را انداخته بود آرام زد زیر گریه . ساکت گریه می‌کرد اما رگه‌ی اشک روی گونه‌اش برق می‌زد . رقاصه‌ی حرفه‌ای هم مثل وضعیت جنین داخل رحم درهم پیچید و انگشت شستش را در دهان گذاشت . زن نجیب زاده – که احتمالا از نجیب زادگی بیزار بود- هدفون واک منش را به گوش زد، اما اطرافش را نگاه می‌کرد و بدون شک نمی‌توانست نسبت به صدایی که درپوشش را گذاشته بود تا گریه‌اش نگیرد بی تفاوت باشد . همه‌ی زنها از احوال هم خبر داشتند، به یکدیگر نگاه می‌کردند و می‌ترسیدند مبادا بغض یک نفر از داخل جمع بشکند و ناگهان فریاد گریه‌ای سر بدهد .
خانم رزمری استمفورد که از لحاظ روحی قوی‌تر از بقیه به نظر می‌رسید و احتمالا آخرین فردی بود که از خود ضعف نشان دهد با صدایی به شدت ناراضی گفت : ” اه باید او را به بخش دیگری ببرند . اصلا عادلانه نیست . من میروم با آنها صحبت کنم . ” اما قبل از آنکه تکانی بخورد، خانم کوک از تختش پایین آمد . از بس اندامش درشت و خشکیده و سراسر غرق در رماتیسم بود که مدتی طول کشید تا بتواند به خودش تکانی بدهد . بعد آرام روپوش گلداری به تن کرد و شروع کرد به قدم زدن در اتاق . حس می‌کرد اتاق سرد است و تجهیزات لازم برای تنظیم درجه‌ی گرما داخل بخش کافی نیست برای همین خم شد تا صندل هایش را به پا کند . می‌رفت بیرون تا درخواستش را با پرستارها مطرح کند ؟ می‌رفت دستشویی ؟ به هر حال تماشای او باعث شد ذهن بقیه از تمرکز روی صدای گریه‌ی مایلدرد گرنت منحرف شود .
اما داشت می‌رفت سمت مایلدرد گرنت . رفت و نشست روی صندلی کنار تخت او که تا ساعتی قبل تمام مدت توسط شوهرش اشغال شده بود . خیلی محکم دستش را روی شانه‌ی مایلدرد گذاشت و گفت یا شاید به نوعی دستور داد : ” خوب حالا عزیزم . دلم می‌خواد یک دقیقه به من گوش بدی . داری به من گوش میدی ؟ ما همه در اینجا سوار یک قایق هستیم . همگی هم بدون استثنا مشکلات جزئی خاص خودمان را داریم . رحم من را کندند و بیرون انداختند – البته او اصطلاح علمی اش را می‌دانست اما از قصد آن اصطلاح بامزه را به کار می‌برد چون بر خلاف بقیه البته به استثنای آن پیرزن بیوه‌ی حاضر در جمع، او واقعا یک پیرزن قدیمی از طبقه کارگربود – اینطور که معلومه تحمل چنین وضعی عادلانه نیست . فکر می‌کنی رحم من… البته جز باروری… تا حالا به چه درد من خورده ؟” او سرش را بالا آورد تا بقیه ببینند که به وضوح دارد با چشم چپش یک چشمک گنده به بقیه می‌زند . منظور از چشمکش هم این بود که من استاد بذله گویی و خنده هستم . برای اینکه مایلدرد در میان گریه بتواند صدایش را بشنود بلند گفت : ” ببین عزیزم، اگر در زندگی ات شخص خاصی هست که تو بتوانی هر شب به او شب بخیر بگویی و بخوابی، بدان نسبت به خیلی از آدمها از نعمت بالایی برخورداری . چرا به قضیه اینطوری نگاه نمی‌کنی؟ ”
مایلدرد همانطور به گریه‌اش ادامه داد . همه می‌توانستند چهره‌ی خانم کوک را از میان روشنایی خارج از پنجره ببینند . چهره‌اش درهم رفته و خسته بود اما با این وجود کیفش کوک بود . او دستانش را دور شانه‌ی زن گریان حلقه کرد و با مهربانی او را تکان داد و گفت : ” خوب حالا عزیزم، دیگه اینجوری گریه نکن، واقعا نباید گریه کنی…” مایلدرد چرخید و دستانش را دور گردن خانم کوک انداخت و گفت : ” آه متاسفم اما اصلا نمی‌توانم جلوی گریه ام را بگیرم . هیچ وقت تا حالا نشده تنهایی بخوابم . همیشه تام کنارم بوده…”
خانم کوک باز هم دستانش را دور مایلدرد حلقه کرد و دخترک بیچاره‌ی ماتم زده را عقب جلو برد و تکان داد . چهره‌اش به قول معروف سرشار از زندگی بود انگار که با خودش در تقلا باشد . بالاخره که به حرف آمد با لحن صدایی خشن یا شاید عصبانی گفت : “چه زن خوشبختی، اینطور نیست ؟ همیشه تام کنارت بوده، درسته ؟ شک ندارم آرزوی همه‌ی ماست که بتونیم یک چنین چیزی را بگوییم .” سپس جلوی عصبانیتش را گرفت و باز دوباره با لحنی آرام و یکنواخت ادامه داد : ” آخی، بیچاره، شرم آوره… همه‌اش واسه همینه ؟ طلفکی…”
زنهای دیگر به خاطر آوردند که خانم کوک هیچ وقت بچه‌ای نداشته و هرگز ازدواج نکرده و تنها زندگی می‌کند و جز گربه‌اش کسی را ندارد که او را لمس یا نوازش کند و در آغوش بگیرد . ولی الان درست در همین جا مایلدرد گرنت را در تمام آغوشش جای داده بود و احتمالا بعد از سالهای طولانی این اولین بار بود که او دستانش را دور یک انسان – فرقی نمی‌کرد مرد یا زن – حلقه می‌کرد . واقعا بُعد دیگر زندگی چه حسی می‌تواند داشته باشد ؟ دنیایی که در آن آدمها همدیگر را در آغوش می‌گیرند و می‌بوسند و شب‌ها کنار هم می‌خوابند و ناگهان نیمه شب در تاریکی از خواب بیدار می‌شوند و دستانی را حس می‌کنند که به دورشان حلقه شده و دست دراز می‌کنند و می‌گویند : ” بغلم کن، خواب بدی دیدم”. اما با مهربانی و به دور از احساسات شخصی جسورانه گفت : ” آخی طفلکی، نازی . خجالت بکش . اما عیبی نداره فردا تام عزیزت برمی گرده پیشت، اینطور نیست ؟”
آنها یک ربع در همین حالت ماندند تا اینکه صدای گریه قطع شد . خانم کوک زن خسته را سر جایش خواباند و درست مثل یک بچه‌ای که خوابش برده باشد دست و پا و سرش را آرام و راحت روی تخت رها کرد . از جایش برخواست و به زنی که روی تخت به خواب رفته بود نگاهی انداخت، در چهره‌ی خانم کوک حس زندگی بیشتر از قبل موج میزد . سپس سمت تخت خودش رفت، روپوش گل گلی و صندلها را در آورد و با دقت روی تخت دراز کشید . لازم بود کسی چیزی بگوید . انگار باید خانم کوک چیزی می‌گفت . برای همین فقط به این نکته اشاره کرد و گفت : “خوب شما زندگی می‌کنید تا چیزی یاد بگیرید، درست نمیگم ؟ ” سپس همه به عمق دنیای خودشان فرو رفتند و دیر یا زود خوابشان برد .

 

Doris Lessing

دوریس لسینگ

مترجم : لیلی مسلمی

 

Doris-Lessing

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*