web stats
Home / Short Stories / داستان کوتاه : جنگ اثر شروود اندرسون

داستان کوتاه : جنگ اثر شروود اندرسون

 Sherwood Anderson-1

 

جنگ

این داستانو یه زنه که توی قطار دیدم برام تعریف کرد . واگن شلوغ بود، من هم دیدم کنارش یه جای خالیه و نشستم . یه مرد هم اون جا بود که باهاش نسبتی داشت – یه مرد لاغر با یه هیکل دخترونه که پالتوی کلفت و سنگین برزنتی تنش بود . از همونایی که راننده کامیونا تو زمستون می‌پوشن . مرده هی تو راهروی قطار بالا پایین می‌رفت، آخه منتظر این بود که جای من کنار زنه بشینه، البته من اون موقع اینو نمی‌دونستم . زنه یه صورت خیلی پهن و یه دماغ گنده داشت . غلط نکنم یه اتفاقی واسه ش افتاده بود . یا مشت خورده بود یا با صورت خورده بود زمین . آخه طبیعت هیچ وقت نمی‌تونه یه دماغ به اون پهنی و کلفتی و زشتی درست کنه . انگلیسی رو خوب بلد بود، شروع کرد با من حرف زدن . الان که دارم فکرشو می‌کنم، می‌گم شاید اون موقع از دست اون مرد کت برزنت قهوه ایه ذله شده بود . شاید چند روز یا چند هفته باهاش مسافرت کرده بود . واسه همینم خوشحال بود که می‌تونه حداقل چند ساعت با یکی دیگه اختلاط کنه . همه وضعیت یه قطار شلوغو اونم وسط های شب می‌دونن چیه . ما داشتیم دقیقن از وسط آیووای شرقی و نبراسکای غربی رد می‌شدیم . این جاها چند روزی بارون اومده بود و زمین زیر آب بود . آسمون صاف بود و ماه اومده بیرون . منظره‌ی اون ور پنجره‌ی واگن هم عجیب شده بود هم به طرز وحشتناکی قشنگ بود . حتما حس منو می‌گیرین: درختای سیاه با تنه‌های لخت که دسته دسته کنار هم وایسادند، همون جوری که توی همه‌ی روستاها هست . چاله‌های آب با عکس ماه که توشون افتاده بود و مثل وقتی که قطار تند می‌ره، تند می‌رفت . تلق تلق واگن ها، چراغای خونه‌های توی مزرعه‌ها که اون دور دورا بودند . و بعضی وقتا هم یه دسته چراغ که مال شهری بود که قطار همین طور که به سمت غرب می‌رفت ازش رد می‌شد . زنه تازه از لهستان جنگ زده اومده بود بیرون . با عشقش از اون مملکت نکبتی زده بود بیرون، البته فقط خدا می‌دونه با چه معجزه ای . اون باعث شد که جنگو بفهمم، آره اون زنه این کارو کرد و قصه‌ای رو واسه م گفت که الان می‌خوام واسه شما بگم . اول های حرفامونو یادم نیست، اینو هم نمی‌تونم بهتون بگم که چطوری حال عجیب من و اون با هم قاطی شدن تا جایی که داستانی رو که برام تعریف کرد شد یه تیکه از اون شب پر رمز و راز و پرمعنی اون ور پنجره‌ی واگن . یه گروه از آواره‌های لهستانی که یه آلمانی مسئولشون بود داشتن تُو جاده می‌رفتند . آلمانیه یه مرد ریشوی احتملا پنجاه ساله بود . اون جوری که من تصورش کردم، شبیه این استاد زبونای خارجی تو یکی از دانشگاه‌های خودمون بود؛ مثل “دموآن” تُو “آیووا” یا “اسپرینگفیلد” تُو “اوهایو”. می‌تونست یه آدم خوش بنیه با یه هیکل تُوپر ، از اونا که هیچ وقت غذاهای آشغال نمی‌خورند . شاید هم می‌تونست یه عشق کتاب باشه که فکرش طرف فلسفه‌های نظامیه . شاید چون یه آلمانی بود و روحش طرف فلسفه‌ی قدرت آلمانی شیب پیدا کرده بود، پاش به جنگ کشیده شده بود . گمونم یه فکر دیگه هم توی کله ش بود که همه اش اذیت اش می‌کرد و واسه همین هم واسه این که بتونه از ته دل به دولتش خدمت کنه، کتابایی می‌خوند که بتونه احساسات شو واسه اون چیز قوی و وحشتناکی که واسه ش می‌جنگید تقویت کنه . چون پنجاه رو رد کرده بود، توی خط مقدم نبود، اما مسئول آواره‌ها شده بود تا اونا رو از روستاهای نابودشده ببره به یه کمپ نزدیک یه خط آهن تا اون جا بتونند یه غذایی بخورند . همه‌ی آواره‌ها کشاورز بودن، همه غیر از این زنه که توی این قطار آمریکایی با من بود، مادر هم که یه زن شصت و پنج ساله بود و همون مرده، عشقش . اونا از این خرده مالکا بودند و بقیه‌ی آواره‌های گروه روی املاک اونا کار می‌کردند . توی این جاده‌ی روستایی توی لهستان این گروه همین طور می‌رفتند و اون آلمانیه که مسئولشون بود با قدمای سنگین جلوشون حرکت می‌کرد و هی داد می‌زد که زودتر بیایند . خیلی خشن هی اصرار می کردکه راه بیایند و اون زن شصت و پنج ساله که یه جورایی فرمانده‌ی گروه آواره‌ها بود هم تقریبا همون قدر خشن اصرار داشت که قدم از قدم بر نداره . توی اون شب بارونی توی اون جاده‌ی گلی، یهو وایساد و گروه آواره‌ها هم دورش جمع شدند . مثل اسب چموش و کله شق کله شو تکون می‌داد و لهستانی بلغور می‌کرد . چیزی که پشت سر هم می‌گفت این بود : “می خوام تنها باشم، این چیزیه که می خوام . همه‌ی چیزی که الان توی دنیا می‌خوام اینه که تنها باشم ” بعدش آلمانیه اومد طرفش و دستشو انداخت پشت زنه و هلش داد جلو . این قضیه شده بود یه اتفاق تکراری تو اون شب تاریک نکبتی . هی زنه وامی ساد، لهستانیه چیزایی می‌گفت و آلمانیه هلش می‌داد . معلوم بود این دو تا، یعنی آلمانیه و پیرزنه، شدیدا و از ته دل از هم متنفرند و حالشون از هم به هم می‌خورد . گروه سر راهش رسید به یک د سته درخت کنار یه نهر کم عمق . آلمانیه دست پیرزن را گرفت و کشید سمت نهر. بقیه هم دنبالشون راه افتادند . پیرزنه باز هم داشت همون حرفا رو می‌زد . می‌خوام که تنها باشم، همه چیزی که تو دنیا می‌خوام اینه که الان تنها باشم . آلمانیه وسط همون درختا با کبریت ها و تیکه‌های چوب خشکی که توی یه کیف تسمه چرمی تو جیب کتش داشت یه آتیش درست کرد که کارش آنقدر درست بود که در عرض چند دقیقه حسابی گرفت . بعد از تو جیب کتش توتون درآورد، نشست رو ریشه‌ی کلفت درختی که از تو خاک زده بود بیرون و شروع کرد به دود کردن توتون و زل زدن به آواره‌ها که اون طرف آتیش دور پیرزنه جمع شده بودند . آلمانیه خوابش برد . از همین جا بود که افتاد تو دردسر . حدود یه ساعت خوابید و وقتی بیدار شد، آواره ها رفته بودند . حتما می‌تونید تصور کنید که چطوری پرید تو نهر کم عمق و برگشت به جاده‌ی گلی و کلی تلاش کرد تا دوباره اونا رو پیدا کنه . کلی عصبانی بود، اما وحشت نکرده بود چون می‌دونست عین اینه که وقتی چوپون گله شو گم می‌کنه، باید اونقدر تو همون جاده برگرده عقب تا پیداشون کنه . بعدش هم وقتی آلمانیه رسید به گروه، اون و پیرزنه دست به یقه شدند . پیرزنه بی خیال حرفایی شد که راجع به تنها بودن و اینا می‌زد و پرید رو آلمانیه . با یکی از دستای پیرش ریش اونو گرفت و اون یکی دستش رو هم فرو کرد تو پوست کلفت گردنش . این درگیری کلی طول کشید . آلمانیه خسته شده بود و اونقدری که قیافه ش نشون می‌داد قوی نبود و ضعف کردنش باعث شد که دیگه نتونه با مشت پیرزنه رو بزنه. فقط شونه‌های لاغرشو گرفته بود که هی هل می‌داد و پیرزنه هم هی اونو به طرف خودش می‌کشید . این درگیری مثل این بود که یه مرد آویزون شده باشه به بند پوتینش و بخواد بکشدش تا از جاش بلند شه . هر دوشون حسابی درگیر بودن و هیچ علاقه‌ای به تموم کردن دعوا نداشتند اما خب از نظر فیزیکی هم چندان قوی نبودند . واسه همین روح هایشون درگیری رو ادامه دادند . زنی که تو قطار بود دقیقا منو شیرفهم کرد که چطوری، اما خب یه کم سخته که این حس را به شما منتقل کنم . تاریکی شب و رمز و راز قطار در حال حرکت دست به دست هم دادن تا من بفهمم . شب تاریک و جاده‌ی گلی دورافتاده مثل این بود که واقعا روح هایشون به صورت فیزیکی دارن همو می‌زنند . فضا پر از درگیری بود و آواره‌ها دور هم جمع شده بودند و همین جوری می‌لرزیدند . لرزیدنشون هم از سرما بود و هم از خستگی، اما خب یه چیز دیگه هم بود . توی هوای اطرافشون خوب حس می‌کردند که یه چیز عجیب داره اتفاق می‌افته . زنه به من گفت که خودش و مردش با کمال میل حاضر بودند جونشونو بدن تا یا اونا بس کنند یا اینکه یه نفر آتیش روشن کنه . می‌گفت مثل این بود که دو تا باد به جون هم افتاده باشند، مثل این بود که ابرها سفت بشن و بزنن به تیپ همدیگه تا اون یکی رو از آسمون بیندازند بیرون . بعدش درگیری تموم شد و پیرزنه و آلمانیه خسته و کوفته افتادند کف جاده . آواره‌ها دورشون جمع شدند و منتظر موندند. اونا فکر می‌کردند یه چیز دیگه هم قراره اتفاق بیفته یا این که در واقع می‌دونستن یه چیز دیگه اتفاق می‌افته . این حسشون خیلی قوی بود، متوجه منظورم که می‌شین، بعدش چسبیدن به همدیگه و یه کم هم  وز وز کردند . چیزی که بعدش اتفاق افتاد کل نکته‌ی قصه هست . زنی که تو قطار باهام بود واضح توضیح داد . برام گفت که روح ها بعد از اینکه دعواشون تموم شد برگشتند توی بدنا اما روح پیرزن رفت توی تن آلمانیه و روح آلمانیه رفت توی تن پیرزنه . خب بعدش هم که البته همه چی مشخصه دیگه . آلمانیه نشست وسط جاده و سرشو تکون می‌داد می گفت می‌خواد تنها باشه و تمام چیزی که تو دنیا می‌خواد اینه که تنها باشه، پیرزن لهستانیه هم یه سری کاغذ از جیب آلمانیه درآورد و با خشونت شروع کرد به هدایت کردن گروه به سمت مخالف جاده، اگر هم کسی احساس خستگی می‌کرد با دست هلش می‌داد . بعد از اون هم کلی داستان بود. عشق زنه که یه معلم مدرسه بود کاغذا رو می‌گیره و خودشو عشقش از کشور می‌زنند بیرون . اما خب من جزئیاتش دیگه یادم نیست . تنها چیزی که دقیق یادمه اینه که آلمانیه که وسط جاده نشسته بود و هی می‌گفت می‌خوام تنها باشم، از اون طرف هم مادر پیر و خسته‌ی لهستان بود که با خشونت همراهای خسته و کوفته شو مجبور می‌کرد تو تاریکی شب راه برن تا برسند به دیار خودشون .

شروود اندرسن

مترجم: مهدی صادقی

Sherwood Anderson

 

 Sherwood Anderson-3

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*