web stats
Home / Short Stories / داستان کوتاه : برادر کوچک اثر ماریو بارگاس

داستان کوتاه : برادر کوچک اثر ماریو بارگاس

Mario Vargas Llosa-1

 

برادر کوچک

 

 

کنار جاده تخته سنگ بزرگی بود و روی آن یك قورباغه‌ی چاق . داوید با دقت نشانه گرفت .

خوآن گفت :

ـ شلیك نكن .

داوید اسلحه را پایین آورد و متعجب به برادرش نگاه كرد .

خوآن گفت :

ـ صدای تیراندازی رو می شنوه ؟

ـ دیوانه‌ای ؟ ما پنجاه كیلومتری از آبشار دوریم .

خوآن ادامه داد :

ـ شاید در آبشار نباشه، اما توی غارها كه هست .

داوید گفت:

ـ نه، تازه اگر هم باشه هرگز فكر نمی كنه كه ما هستیم .

قورباغه هنوز همانجا بود و با دهان گاله‌ مانندش آسوده نفس می كشید و از پس چشم های پُف كرده اش، با حالتی تنفرانگیز داوید را ورانداز می كرد . داوید دوباره با تأنی هفت تیر را نشانه رفت و شلیك كرد .

خوآن گفت :

ـ نزدیش !

ـ چرا زدمش!…..
به طرف اسب ها رفتند . سوز سرد و گزنده‌ای كه در این فاصله همراهی شان كرده بود همچنان می وزید، اما منظره اطراف شروع به تغییر می‌كرد : خورشید پشت تپه ها فرو می رفت، در پای یك كوه سایه مبهمی روی مزرعه ها افتاده بود، ابرهای انبوه روی قله های دوردست رنگ خاكستری تیره صخره را به خود گرفته بودند . داوید زیراندازی را كه برای لمیدن روی زمین پهن كرده بود، روی شانه‌هایش كشید و بعد ماشین‌وار، جای گلوله خرج شده هفت تیرش را پر كرد . خوآن دزدكی دست های داوید وقتی اسلحه را پر می‌كردند و آن را در غلاف‌ اش می‌گذاشتند، زیر نظرداشت : به نظر نمی‌آمد كه انگشت هایش از اراده‌ای فرمان ببرند، بلكه فقط كار می‌كردند .

داوید گفت :

ـ ادامه بدیم ؟

خوآن سری به تأیید تكان داد .

راه، سربالایی باریكی بود . حیوان ها به سختی خودشان را بالا می كشیدند و روی سنگ های هنوز خیس از باران های روزهای اخیر، مدام سُر می خوردند . برادرها در سكوت به راهشان ادامه می دادند . بخار رقیق و لطیفی از دهانشان بیرون می زد، كمی به صورتشان می خورد اما بلافاصله محو می شد . هوار دیگر تاریك شده بود وقتی از دور، غارها و تپه‌ی برآمده و فراخ مثل كرم شب تاب را كه همه آن را به نام تپه چشم ها می شناختند، تشخیص دادند .

خوآن پرسید :

ـ می خوای یه نگاهی بندازیم شاید اینجا باشه ؟

ـ به زحمتش نمی ارزه .  مطمئنم كه از آبشار جُم نخورده . خوب می دونه كه می تونن ببیننش : همیشه یه كی از جاده رد می شه .

خوآن گفت :

ـ هر طور میل ته

و لحظه ای بعد پرسید :

ـ شاید اصلا یه جورایی دروغ گفته بوده ؟

ـ كی ؟

ـ همون كه بهمون گفت اونو دیده .

ـ لئوندریا ؟ نه، اون جراتش‌رو نداره به من دروغ بگه . گفتش كه اون زیر آبشار پنهون شده و مطمئنم كه اونجاس . حالا می بینی .

راهشان را ادامه دادند، تا شب شد . ملافه ای سیاه آنها را در خود پیچید و در تاریكی، وانهادگی آن ناحیه متروك بی دار و درخت و بی سكنه، در سكوتی كه هر لحظه نمایان‌تر می شد تا به حضوری عینی بدل می گشت، قابل مشاهده بود . خوآن سر خم كرده روی گردن مركب اش، تلاش می كرد تا ردپاهای كم پیدای مسیر را تشخیص دهد . زمانی دریافت به قله رسیده اند كه نامنتظر پا به سرزمینی هموار گذاشتند . داوید اشاره كرد كه باید پیاده ادامه دهند . از اسب پایین آمدند، حیوان ها را به صخره ها بستند . برادر بزرگتر یال اسبش را كشید، چند دفعه گودی كمر حیوان را نوازش كرد و زیر لب گفت :

ـ امیدوارم فردا نبینمت كه یخ زدی .

خوآن پرسید :

ـ الآن پایین می ریم ؟

داوید جواب داد :

ـ آره . سردت كه نیست ؟ بهتره روز رو توی دره منتظر بمونیم . همونجا استراحت می كنیم . از پایین رفتن تو تاریكی می ترسی ؟

ـ نه، اگه می خوای پایین می ریم .

*

كنار هم نشستند . شب سرد بود، هوا مرطوب و آسمان گرفته . خوآن سیگاری آتش زد . خسته و كوفته بود، ولی خوابش نمی ‌برد . احساس كرد برادرش چرتش گرفته و خمیازه می كشد؛ كمی بعد بی حركت ماند، نفس كشیدنش نرم و نصف و نیمه بود و كم كم صدایی زمزمه وار از خودش بیرون می داد . خوآن هم سعی كرد بخوابد . تا جایی كه می توانست بدنش را روی سنگ ها یله داد و تلاش كرد تا مخ اش را از فكر و خیال خالی كند ولی نتوانست . سیگار دیگری روشن كرد . وقتی سه ماه پیش سر گله رسیده بودند، دوسالی می شد كه برادر و خواهرش را ندیده بود . داوید همان آدمی بود كه از بچگی هم ازش متنفر بود و هم می‌پرستیدش؛ اما لئونور برعكس : او دیگر آن دختربچه ای نبود كه از پنچره های لا موگره سرك می كشید تا به سرخپوست های آواره سنگ پرتاب كند، بلكه حالا زنی بود بلند قامت با رفتارها و ژست هایی بدوی، و زیبایی اش همچون طبیعتی كه احاطه اش می كرد چیزی وحشیانه در خود داشت . خوآن هربار كه در خاطر خود به دنبال تصویری از خواهرش بود، احساس می‌كرد در چشم‌هایش نفرت شدیدی موج می‌زند . سپیده‌ دم آن روز، وقتی كامیلو را دید كه برای آماده كردن اسب ها، از زمین زراعی‌ای كه خانه چوپانی را از اصطبل ها جدا می كرد، عبور می‌كند، شك كرده بود . داوید گفته بود :

ـ بی سر و صدا بیرون می ریم . صلاح نیس دخترك بیدار شه .

وقتی روی پنجه پا از پله های خانه چوپانی پایین می رفت و در جاده متروك كنار زمین های بذرپاشی شده می گذشت، احساس غریبی ازخفگی داشت، انگار روی بلندترین نقطه كوردییرا بود؛ تقریبا از دسته وزوزكنان مگس هایی كه وحشیانه به او حمله ور می شدند و قسمت های ** پوست شهری‌اش را می گزیدند، چیزی احساس نمی كرد . با شروع صعود از كوهستان، حالت خفگی‌اش هم از بین رفت . سواركار خوبی نبود، و پرتگاه، در هم پیچیده چون وسوسه ای خطرناك در حاشیه جاده ای كه به مار باریكی می مانست، او را به سمت خود می‌كشید . همه وقت مراقب بود، مواظب هر گام مركبش و همه‌ی هوش و حواسش بر علیه سرگیجه ای كه هر آن بیشتر می شد، متمركز بود .

ـ نیگاكن !

خوآن تكانی خورد و گفت :

ـ ترسوندی منو! . . . فكر كردم خوابی .

*

داوید گفت :

ـ اونه .  می بینیش ؟

برای یك لحظه، زبانه‌ی كم‌ فروغ آتش چهره‌ی تیره و هراسیده‌ای كه گرما را می‌جست، روشن كرد .

خوآن خودش را پس كشید وزیر لب گفت :

ـ چی كار كنیم ؟

اما داوید دیگر كنارش نبود : او به سوی نقطه‌ای كه آن چهره‌ی زودگذر دیده شده بود، می دوید .

خوآن چشمهایش را بست : سرخپوست چمباتمه زده با دست هایی كه به سوی آتش دراز شده و مردمك های ریزشده از تلألو آذرخش های آتش او را پیش خود تصویر كرد؛ ناگهان چیزی از بالای سرش پرید، گمان كرد حیوانی است، وقتی دید كه دو دست روی گردن او به هم قفل می شوند، تازه فهمید جریان چیست . ناخودآگاه از آن درگیری نامنتظر كه در دل تاریكی پی گرفته شده بود، احساس وحشت بی‌حدی كرد؛ اما نه حتی سعی در جلوگیری از آن نكرد؛ بلكه مثل یك حلزون خودش را مچاله كرد تا آسیبی نبیند و چشم هایش را حسابی باز و تلاش كرد تا در تاریكی مهاجم را ببیند. همان موقع صدایش را بازشناخت : ” رذل، چی كار كردی؟ ” ” چی كار كردی ، توله سگ ؟ ” . خوآن صدای داوید را شنید و تازه متوجه شد كه این او بود كه داشت به سرخپوست لگد می زد؛ گاه هم به نظر می آمد نوك لگدهایش روی سرخپوست پایین نمی آمد، بلكه به روی سنگ های كناری می خورد؛ و همین شاید بیشتر عصبانی اش می كرد . اوایل درگیری صدای خرناسی آرام به گوش خوآن می رسید، انگار سرخپوست غرغر می كرد، اما بعد فقط صدای خشمگینانه داوید، تهدیدها و فحش هایش را می شنید . ناگهان خوآن در دست راست خود هفت تیر را یافت، انگشتش به نرمی روی ماشه فشار ‌آورد . حیرتزده فكر كرد اگر شلیك كند، شاید برادرش را هم بكشد؛ اما از اسلحه ابایی نداشت، برعكس همانطور كه به سمت شعله پیش می رفت، احساس آرامش عجیبی داشت .

فریاد كشید :

ـ بسه، داوید . یه گلوله بهش بزن . دیگه آزارش نده .

جوابی دركار نبود . حالا خوآن آنها را نمی دید : سرخپوست و برادرش، گلاویز با هم از حلقه نورانی آتش بیرون غلتیده بودند . نمی دیدشان، ولی صدای خشك مشت‌ها و گاه فحش یا نفسی عمیق را می‌شنید .

فریاد زد :

ـ داوید، از اونجا بیا بیرون . و الا شلیك می‌كنم .

گرفتار خشمی عظیم، چند ثانیه بعد تكرار كرد :

ـ ولش كن، داوید ! قسم می خورم كه شلیك می كنم .

باز هم جوابی در كار نبود .

بعد از اولین شلیك، خوآن لحظه ای مبهوت برجا ماند؛ اما بعد، ناگهان و بدون مكث تیراندازی را از سر گرفت و تا زمانی كه لرزش ضربه‌ی چكاننده به خشاب خالی را حس كرد، ادامه داد . بی‌حركت ماند؛ اصلا متوجه نشد كه هفت‌تیر از دستش رها شد و روی پاهایش افتاد . صدای آبشار محو شده بود؛ لرزشی تمام بدنش را پیمود، پوستش خیس عرق بود، به زحمت نفس می‌كشید . ناگهان فریاد زد :

ـ داوید !

در كنارش، صدایی خشمناك و هراسان جواب داد :

ـ من اینجام، الاغ ! تو فكر كردی به منم می تونی شلیك كنی ؟ باز دیوونه شدی ؟
**
لئونور از پارس سگ ها فهمید كه آنها از راه رسیده بودند . خواب و بیدار بود كه صدای كلفت لًندلًندی سكوت شب را شكافت و از زیر پنجره اش گذر كرد، صدایی شبیه نفس نفس حیوانی هراسان . اِسپوكی بود كه با بدخًلقی جنون آمیز و زوزه های وحشتناكش هشدار می داد . بلافاصله صدای یورتمه سلانه سلانه و غرش كركننده‌ی دورمیتا، سگ آبستن را شنید . پرخاش سگ ها تمام شد : پارس ها به لَهلَه زدن های شوق آمیزی بدل شد كه همیشه آن‌طور به استقبال داوید می رفتند . از لای شكافی، نزدیك شدن برادرانش را به خانه دید و بعد صدای در اصلی را شنید كه باز و بسته شد . منتظرماند تا از پله ها بالا بیایند و به اتاقش برسند . وقتی در باز شد، خوآن دستش را به طرف او دراز كرد .

داوید گفت :

ـ سلام، دختركوچولو .

اجازه داد تا در آغوش بگیرندش، صورتش را جلو برد ولی خودش آنها را نبوسید . خوآن چراغ را روشن كرد .

ـ چرا منو خبر نكردین ؟ باید بهِم می گفتین . می خواستم جلوشون رو بگیرم، اما كامیلو نذاشت . باید اون رو ادب كنی، داوید؛ اگه می دیدی چطور خودشه رو به من می چسبوند : اون یه رذل وحشیِ. التماسش می‌كردم كه ولم کنه، ولی گوشش بدهكار نبود .

او با قدرت شروع به حرف زدن كرده بود ولی ناگهان صدایش خاموش شد . موهایش به هم ریخته و پابرهنه بود . داوید و خوآن سعی داشتند آرامش كنند، موهایش را نوازش می كردند، با او شوخی می كردند و “دختركوچولو” صدایش می زدند .

داوید توضیح داد :

ـ نمی خواستیم ناراحتت كنیم . تازه آخرین لحظه تصمیم گرفتیم كه بریم . تو هم دیگه خوابیده بودی .

لئونور گفت :

ـ خلاصه چی شد؟

خوآن پتو را برداشت و خواهرش را پوشاند . لئونور از گریه كردن دست كشیده بود . رنگ پریده، دهانش نیمه باز و نگاهش مضطرب بود .

داوید گفت :

ـ هیچی . هیچ اتفاقی نیفتاد . پیداش نكردیم .

اضطراب از چهره لئونور محوشد و بر لب هایش حالتی از آسودگی نقش بست .

داوید گفت :

ـ ولی بالاخره پیداش می كنیم .

و با حالتی بی‌خیال به لئونور تأكید كرد كه باید استراحت كند . بعد برگشت . لئونور گفت :

ـ یه لحظه صبر كنید، نرید .

خوآن از جایش تكان نخورده بود .

داوید گفت :

ـ بله ؟ چت شده دختركوچولو ؟

ـ دیگه دنبالش نرین .

داوید گفت :

ـ نگران نباش، فراموشش كن . این یه كار مردونه‌س . بسپارش به ما .

لئونور باز زیر گریه زد، و این بار با ترس و لرز . سرش را میان دست هایش گرفت، گویی تمام بدنش را برق گرفته باشد، فریادهایش سگ ها را گوش به زنگ كرد، جوری كه پای پنجره شروع به پارس كردند . داوید پرسشگرانه رو به خوآن كرد، ولی برادر كوچكتر ساكت و بی حركت ایستاده بود .

داوید گفت :

ـ خُب دیگه كوچولو . گریه نكن . دنبالش نمی ریم .

ـ دروغ می گی . تو اونو می كشی . من تو رو می شناسم .

داوید گفت :

ـ كاریش ندارم . اگه فكر می كنی كه اون بدبخت ارزش تنبیه نداره . . .

لئونور خیلی سریع، در حالی كه لب هایش را می گزید، گفت :

ـ اون هیچ كاریم نكرد .

داوید تأكید كرد :

ـ بیشتر از این فكرش‌رو نكن . ما هم فراموشش می كنیم . آروم باش، كوچولو .

لئونور همچنان گریه می كرد؛ گونه ها و لب هایش خیس شده بودند و پتویش روی زمین افتاده بود . تكرار كرد :

ـ اون هیچ كاریم نكرد . همه‌ش دروغ بود .

داوید گفت :

ـ می فهمی چی می‌گی ؟

ـ من نمی تونستم تحمل كنم همه جا دنبالم بیاد ـ لئونور مِن مِن می كرد ـ اون تمام روز مثل سایه دنبالم بود .

داوید با عصبانیت گفت :

ـ من مقصرم . خطرناكه یه زن راست راست تو مزرعه راه بره . منم بِهش دستور داده بودم كه مواظبت باشه . نبایست به یه سرخپوست اعتماد می كردم . همه‌شون عین هم‌اند .

لئونور ناله كرد :

ـ اون هیچ كاریم نكرد . باور كن دارم بهت راست می‌گم . از كامیلو بپرس؛ اون می دونه كه هیچ اتفاقی نیفتاده . برای همین كمكش كردم فرار كنه . باور نمی‌كنی؟ بله، اون رفته . من خودم بِهش گفتم. فقط می خواستم از دستش خلاص شم، واسه همین این داستان‌رو سرهم كردم . كامیلو همه چی رو می دونه، ازش بپرس .

خوآن برگشته بود و به طرف در می رفت، وقتی داوید سعی كرد جلویش را بگیرد، از كوره در رفت . انگار شیطان تو جلدش رفته باشد، شروع كرد به ناسزا گفتن : خواهرش را فاحشه خواند و برادرش را ظالم و پست و مشت محكمی به سینه داوید زد كه می خواست راهش را ببندد؛ و با گام های بلند و در حالی كه پشت ‌سرش ردی از فحش و ناسزا برجاگذاشت، از خانه خارج شد . لئونور و داوید او را كه چون دیوانه‌ای داد و قال می كرد و راهش را در زمین خشك و بایر پیش گرفته و می‌رفت، نگاه می كردند؛ و دیدندش كه وارد كشتزار شد و كمی بعد از آن رد شده و از یال كلورادو بالا كشید . اسب تنبل لئونور فرمانبردارانه مسیری را كه دست های نابلد گره خورده به افسارش، به او نشان می دادند با جست و خیز سنگین، بازیگوشی و افشاندن یال طلایی اش طی می كرد، تا به كنار جاده‌ای رسید كه از میان كوه ها، گذرگاه ها و شوسه های طولانی به سمت شهر می رفت . آنجا سرپیچاند . تازیانه ای به پاهای عقبی اش فرو آمد، شیهه كشان، چون رقصنده‌ای فریاد كشید و وحشیانه به دشت بایر برگشت .

لئونور گفت :

ـ بهش تیر می اندازد .

داوید در كنارش گفت :

ـ نه . آروم بگیر . از خودش دفاع می كنه .

سرخپوست های زیادی از در آلونك ها بیرون آمده بودند و مات و مبهوت به برادر كوچكتر كه به طرز ناباورانه‌ای مطمئن روی اسب نشسته بود و گاه با خشم به پهلوهای حیوان می زد و با یكی از مشت هایش به سرش می كوبید، خیره شده بودند . زیر بار ضربه ها، كلورادو از سویی به سویی دیگر می رفت، جست می‌زد، پس می‌رفت، تلوتلو می‌خورد، چند قدمی چهارنعل می‌رفت و ضربه ها را تاب می‌آورد؛ اما گویی كره اسب سربازی را پشت خود داشت‌ . لئونور و داوید ساكت و مبهوت پیدا و ناپیدا ‌شدن او را كه استوار چون رام‌كننده‌ای كاركشته بود، تماشا می‌كردند . ناگهان كلورادو رنجورانه متوقف شد؛ سر نحیف و لاغرش شرمسارانه به زیر افتاد و در حالی‌كه خسته و ناتوان نفس می‌كشید، ساكت و بی‌حركت ماند . در این لحظه گمان كردند كه برمی‌گردد : خوآن حیوان را به سمت خانه هدایت كرد و مقابل در ایستاد، ولی از اسب پایین نیامد . انگار چیزی را به یاد ‌آورده باشد، نیم‌دوری زد، و با یورتمه كوتاهی مستقیم به طرف بنایی رفت كه به آن ” لا موگره” می‌گفتند .  آنجا با یك جست پیاده شد . در بسته بود، و خوآن با لگد چفت در را به هوا پراند . بعد رو به سرخپوستانی كه داخل بودند و آنها كه بیرون می‌آمدند، با فریادهایی فهماند كه مجازات همه پایان یافته بود. بعد آهسته به سمت خانه برگشت . جلوی در، داوید منتظرش بود . خوآن جدی نشان می داد : خیس عرق بود، و در چشم هایش‌ غرور و غیرت موج می زد . داوید به او نزدیك شد و دست انداخته به شانه‌هایش، او را داخل برد .

به او گفت :

ـ بیا بریم، تا لئونور درد زانوهایت را می‌گیرد، ما هم لبی تر می‌كنیم .

 

ماریو بارگاس ایوسا

Mario Vargas Llosa

 

Mario Vargas Llosa-2

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*