Home / Literature / سروده ای از خواجه حافظ شیرازی : ‫ای غايب از نظر به خدا می سپارمت‬

سروده ای از خواجه حافظ شیرازی : ‫ای غايب از نظر به خدا می سپارمت‬

دیوان حافظ_1xr

‫ای غايب از نظر به خدا می سپارمت‬
‫جانم بسوختی و به دل دوست دارمت‬
‫تا دامن کفن نکشم زير پای خاک‬
‫باور مکن که دست ز دامن بدارمت‬
‫محراب ابرويت بنما تا سحرگهی‬
‫دست دعا برآرم و در گردن آرمت‬
‫گر بايدم شدن سوی هاروت بابلی‬
‫صد گونه جادويی بکنم تا بيارمت‬
‫خواهم که پيش ميرمت ای بیوفا طبيب‬
‫بيمار بازپرس که در انتظارمت‬
‫صد جوی آب بسته ام از ديده بر کنار‬
‫بر بوی تخم مهر که در دل بکارمت‬
‫حافظ شراب و شاهد و رندی نه وضع توست‬
‫فی الجمله میکنی و فرو می گذارمت‬


O hidden from sight! to God, I entrust, thee.
Thou consumedest my soul; yet with heart, friend I hold thee.
So long as I trail not the skirt of my shroud beneath the foot of the dust,
Believe not, I will keep hand from off the skirt of thee.
Display the prayer-arch of thy eye-brow, that, in the morning-time,
I may bring forth my hand of prayer and bring it upon the neck of thee.
If it be necessary for me to go to Harut of Babil,
A hundred kinds of sorcery I will evoke to bring thee.
O faithless physician! I wish to die before thee.
Ask the sick; for I am in expectation of thee.
I weep; and, from this tear, torrent raining, my hope
Is that love’s seed, I may plant in the heart of thee.
Hafez! wine, and the mistress, and profligacy are not thy way of life:
Wholly thou doest; and I pardon thee.

مقبره حافظ

About Mohammad Daeizadeh

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *