Home / Literature / شعرای افغانی / سروده ای از میر اکبر صابر : باده پیما

سروده ای از میر اکبر صابر : باده پیما

باده پیما

کدامین باده پیمانه باده از پیمانه میریزد
که می شوق لعلش از خم و خم خانه میریزد

پی پابندی عشــــاق زلف و خال تمهیدی
بدام صید خود صیاد آخر دانه میریزد

بتاب نور شمع سوخت گردون آشیانم را
که بالم برق در بال و پر پروانه میریزد

خوشـــا مردیکه سازد همچو جان آویزه گوش
به محــفل چون زلعل دلربا در دانه میریزد

منه بر بستر کم خواب ای دل پهلوی نازت
که آخر بند بندت خاک این ویرانه میریزد

ز عزو شان استغنای آن بارم چه می پرسی
عرق کز آشنا چون مردم بیگانه میریزد

سمندر سوخت زمانی بقدر سوزشست صابر
ز دود آه من آتش به آتش خانه میریزد

 

میر اکبر صابر

About Mohammad Daeizadeh

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*