Home / Literature / شعرای تاجيکستان

شعرای تاجيکستان

سروده ای از گل‌رخسار : شاهنامه

  شاهنامه شاهنامه سخن است، سخن بی مرگی. شاهنامه روح است، به تن بی مرگی. شاهنامه وطن است، وطن بی مرگی. آری، آری، شاهنامه وطن است! وطنی کز من و تو، نتوانند به شمشير و به تزوير، ربودن. شاهنامه خرد ...

Read More »

سروده ای از گل‌رخسار : ايران

ايران ای ميهن سبز مهر ای شه‌رگ نبض شعر ای دور به جان نزديک ای نور دل و ديده در هر ورق سنگت شعری است اهورايی. از هر وجب خاکت، يک نابغه روييده، ايران عزيز من، ای جان عزيز من! ...

Read More »

سروده ای از گل‌رخسار : خوش نامم و بدنامم؛ جانانه تنهايی

خوش نامم و بدنامم؛ جانانه تنهايی بشکستم و نشکستم پيمانه تنهايی مستورم و مشهورم، چون شاعرِ تنهايی مانَد به جهان از من افسانه تنهايی چون بادِ بيابان‌ها وحشت زده بگريزم از انجمنِ تن‌ها تا خانه تنهايی گلبُن که خزان دارد، ...

Read More »

Фирдавси Аъзам : Бигу оё зимистон метавонад

?Бигу оё зимистон метавонад ** Худовандо! ?Магар кофи набуд сардии дилхо Ки боз омад зимистон, бар диёре,ки муддатхост ишку мехрубони мунчамид гашта Хамончое ки дилхо аз набуди ишк ях кардаст Дуруст чун асри Яхбандон, ки инчо, Нигохи отифи аз дидахои ...

Read More »

سروده ای از میرزا تورسون‌زاده : زن

  زن زن اگر آتش نمی‌شد، خام می‌ماندیم ما نارسیده باده‌ای در جام می‌ماندیم ما زن اگر ما را نمی‌بخشید عمر جاودان بی تخلص، بی نسب، بی نام می‌ماندیم ما گر نمی‌دیدیم ما از کودکی آغوش گرم از محبت بی ...

Read More »