Home / Literature / سروده ای از صائب تبریزی : حضور دل نبود با عبادتی که مراست , تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست

سروده ای از صائب تبریزی : حضور دل نبود با عبادتی که مراست , تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست

 حضور دل نبود با عبادتی که مراست                         تمام سجدهٔ سهوست طاعتی که مراست
نفس چگونه برآید ز سینه‌ام بی آه؟                               ز عمر رفته به غفلت ندامتی که مراست
ز داغ گمشده فرزند جانگدازترست                             ز فوت وقت به دل داغ حسرتی که مراست
اگر به قدر سفر فکر توشه باید کرد                             نفس چگونه کند راست، فرصتی که مراست؟
ز گرد لشکر بیگانه مملکت را نیست                          ز آشنایی مردم کدورتی که مراست
چو کوتهی نبود در رسایی قسمت                               چرا دراز شود دست حاجتی که مراست؟
سراب را ز جگر تشنگان بادیه نیست                          ز میزبانی مردم خجالتی که مراست
به هم، چو شیر و شکر، سنگ و شیشه می‌جوشد         اگر برون دهم از دل محبتی که مراست
چو غنچه سر به گریبان کشیده‌ام صائب                       نسیم راه نیابد به خلوتی که مراست

صائب تبریزی

saeb

Down

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


*