Home / Literature / سروده ای از صائب تبریزی : سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش

سروده ای از صائب تبریزی : سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش

صائب تبریزی

 

سیراب در محیط شدم ز آبروی خویش
در پای خم ز دست ندادم سبوی خویش

در حفظ آبرو ز گهر باش سخت‌تر
کاین آب رفته باز نیاید به جوی خویش

خاک مراد خلق شود آستانه‌اش
هر کس که بگذرد ز سر آرزوی خویش

از نوبهار عمر وفایی نیافتم
چون گل مگر گلاب کنم رنگ و بوی خویش

از مهلت زمانهٔ دون در کشاکشم
ترسم مرا سپهر برآرد به خوی خویش

صائب نشان به عالم خویشم نمی‌دهند
چندان که می‌کنم ز کسان جستجوی خویش

 

 

صائب تبریزی

saeb

About Mohammad Daeizadeh

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*


*