Home / Short Stories / داستان کوتاه : آدم خوب کم پیدا می‌شود اثر فرانک اوکانر

داستان کوتاه : آدم خوب کم پیدا می‌شود اثر فرانک اوکانر

Frank O'Connor-1

آدم خوب کم پیدا می‌شود

مادربزرگ خوش نداشت به فلوریدا برود، دلش می‌خواست برود تنسی شرقی چند تا از بستگانش را ببیند و هر وقت فرصتی دست می‌داد سعی می‌کرد نظر بیلی را برگرداند . بیلی پسرش، پسر یکی یک دانه اش، بود که در خانه اش زندگی می‌کرد . بیلی پشت میز، روی لبه صندلی، نشسته بود و سرگرم خواندن صفحه ورزشی مجله جورنال بود . مادربزرگ گفت : “بیلی، اینجارو نگاه کن، اینو بخون .”یک دستش را به کمر لاغرش گذاشته بود و با دست دیگر روزنامه رو تق تق به سر طاس او می‌زد . “یه بابایی، که اسم خودشو ناجور گذوشته، از زندون فدرال فرار کرده رفته طرف فلوریدا . بخون ببین چه بلایی به سر فلوریدایی‌ها آورده . بگیر بخون . من بچه‌ها رو بر نمی‌دارم ببرم جایی که توش همچین آدمکشی ول بگرده . یعنی اگر این کارو بکنم جواب وجدانمو چی بدم ؟”
بیلی سرش رو از رو مجله برنداشت، این بود که مادربزرگ برگشت و رویش را به مادر بچه‌ها که زنی جوان بود و شلوار خانه پوشیده بود، چهره ای معصومانه و پهن چون کلم داشت و موهایش را با روسری سبزی پوشانده بود و در دو سوی سرش، مثل دو گوش خرگوش، گره زده بود . زن روی کاناپه نشسته بود و مشغول غذا دادن به بچه اش بود . پیرزن گفت : “بچه‌ها که فلوریدا رو دیده ن، برای تنوع هم شده شما باید اون‌هارو ببرین یه جای دیگه تا دنیا دیده بشن . اون‌ها پاشون به تنسی شرقی نرسیده . ”
مادر بچه‌ها به ظاهر حرفش رو نشنید اما پسر هشت ساله، جان وسلی، بچه ای چارشانه و عینکی، گفت : “اگه شما دلتون نمی‌خواد برین فلوریدا، چرا همین جا تو خونه نمی‌مونین ؟ ” او و دختر کوچک، جون استار، روی زمین مشغول خواندن روزنامه فکاهی بودند .
جون استار بی آنکه سرش را، که موهای بور آن را پوشانده بود، بلند کند، گفت : “من که می‌گم اگه همه ی دنیا رو به مادربزرگ بدن حاضر نمی‌شه تو خونه بند بشه . ”
مادربزرگ گفت : “خب، اگه این بابا، یعنی ناجور، دستش به شما رسید، اونوقت چه می‌کنین؟ ”
جان وسلی گفت : “می‌خوابونم تو گوشش ”
جون استار گفت : “اگه یه ملیون پول به مادربزرگ بدن حاضر نیست تو خونه بند بشه . می‌ترسه بلایی سرش بیاد . هر جا ما میریم خودشو پیش می‌اندازه ”
مادربزرگ گفت : “چشمم روشن، دختر خانوم! بذار دفعه ی دیگه بیای پیشم موهاتو فر بزنم ”
جون استار گفت: “موهای من خودش فر داره ”
صبح روز بعد، مادربزرگ نفر اولی بود که تو اتومبیل جا خوش کرده بود و آماده حرکت بود . کیف مشکی بزرگ سفرش را، که به سر اسب آبی می‌ماند، یک گوشه گذاشته بود و زیر آن سبدی پنهان کرده بود که در آن پیتی سینگ، گربه ی خانواده، را جا داده بود . دلش رضا نمی‌داد که گربه را سه روز تمام در خانه رها کند، چون هم دلش برای او تنگ می‌شد و هم می‌ترسید که نکند گربه خودش را به یکی از شعله پخش کن‌های اجاق گاز بزند و خفه شود . با این همه، پسرش، بیلی، خوشش نمی‌آمد با یک گربه وارد مهمانخانه شود .
مادربزرگ وسط صندلی عقب نشست و در دو سویش جان وسلی و جون استار نشستند . بیلی و مادر بچه‌ها و بچه ی کوچک روی صندلی جلو جا گرفتند و همگی در ساعت هشت و چهل و پنج دقیقه خانه شان را در آتلانتا پشت سر گذاشتند . کیلومتر شمار اتومبیل عدد 55890 را نشان می‌داد . به گمان مادربزرگ یادداشت کردن این شماره از این نظر جالب بود که هنگام برگشتن می‌فهمیدند اتومبیل شان چند کیلومتر راه رفته . بیست دقیقه طول کشید تا به حومه شهر رسیدند .
پیرزن با خیال راحت پشت داده بود، دستکش‌های نخی سفیدش را درآورده و با کیف پولش روی رف شیشه ی عقب گذاشته بود . مادر بچه‌ها باز همان شلوار خانه پایش بود و موهایش را نیز با همان روسری سبز بسته بود؛ اما مادربزرگ یک کلاه حصیری آبی آسمانی بر سر داشت که چند بنفشه سفید بر لبش دیده می‌شد و پیراهنی به رنگ آبی آسمانی پوشیده بود که یک دایره سفید در متن آن دیده می‌شد . یقه و سر دست‌های پیراهن از پارچه نازک سفیدی بود که بر حاشیه آن تور دوخته شده بود و جلوی سینه، به موازی یقه، یک ردیف بنفشه از پارچه ارغوانی سنجاق شده بود و وسط آنها عنبرچه ای دیده می‌شد. اگر تصادفی رخ می‌داد و مادربزرگ جانش را در بزرگراه از دست می‌داد، هر کس چشمش به او می‌افتاد بیدرنگ میدید که به یک خانم متشخص برخورده است.
مادربزرگ گفت به گمانش روز خوبی است و برای رانندگی جان می‌دهد، هوا نه خیلی گرم است نه خیلی سرد و از سر اخطار به بیلی گفت که حداکثر سرعت را ساعتی هشتاد کیلومتر نوشته اند و گشتیها خودشان را پشت جایگاه آگهی‌های تجارتی و انبوه درختهای کوتاه پنهان می‌کنند و پیش از این که بیلی فرصت پیدا کند از سرعتش بکاهد، به سرعت باد خودشان را می‌رسانند. کوچکترین منظره ی جالبی نبود که از چشم مادربزرگ دور بماند: کوه سنگی؛ سنگ‌های خارای آبی رنگ که گهگاه در دو سوی بزرگراه دیده می‌شد؛ خاکریزهای درخشانی که رگه‌های ارغوانی داشت؛ و کشتزارهایی که مانند تور سبز همه جا را پوشانده بود. نور نقره ای آفتاب به همه جای درخت‌ها می‌تابید و حتی کوتاه ترین آنها نیز تلالو داشت. بچه‌ها سرگرم مطالعه‌ی مجله‌های فکاهی شان بودند و مادرشان خوابیده بود.
جان وسلی گفت: “خوبه تند از جورجیا رد بشیم تا چشممون به هیچ جاش نیفته. ”
مادربزرگ گفت: “اگه من پسر کوچولویی بودم این طور از محل تولدم بدگویی نمی‌کردم. هم کوه‌های تنسی دیدنی ان هم تپه‌های جورجیا. ”
جان وسلی گفت: “تنسی یه جای کوهستانی خاک بر سره، جورجیا هم یه استان کثافته. ”
جون استار گفت: “آی گفتی. ”
مادربزرگ انگشتهای باریکش را، که رگهای آن بیرون زده بود، تا کرد و گفت: “وقتی ما بچه بودیم به محل تولدمون بیشتر احترام میذاشتیم و به خیلی چیزهای دیگه. اونوقتها مردم کار بدی نمی‌کردن. راستی، او نی نی کوچولوی مامانی رو نگاه کنین! “این رو گفت و به بچه سیاهپوستی اشاره کرد که در درگاه کلبه مخروبه ای ایستاده بود و پرسید: “برای نقاشی کردن جون نمی‌ده؟ “اونوقت همه سرشون رو برگردوندند و از شیشه عقب سیاهپوست کوچولو رو نگاه کردند. پسرک دستش را تکان تکان داد.
جون استار گفت: “چیزی پاش نکرده بود. ”
مادربزرگ توضیح داد: “شاید نداشته باشه. آخه، بچه‌های سیاهپوست مثل ما همه چی ندارن. اگه نقاشی بلد بودم شکل شو می‌کشیدم. ”
بچه‌ها مجله‌های فکاهی شان را با هم عوض کردند.
مادربزرگ گفت که بچه را به او بدهند و مادر بچه‌ها او را از روی صندلی جلو به مادربزرگ داد. مادربزرگ بچه را روی زانویش نشاند و همانطور که تکان تکان می‌داددرباره تک تک چیزهایی که از کنارشان می‌گذشتند برایش حرف می‌زد. دهانش را برای بچه غنچه می‌کرد، چشمهایش را می‌گرداند و چهره ی تکیده و پلاسیده اش را به چهره ی نرم و صاف بچه می‌چسباند و بچه گهگاه لبخندی به اجبار تحویلش میداد. از کنار کشتزار بزرگ پنبه ای، که در وسط آن پنج شش گور محصور جزیره مانند دیده می‌شد، گذشتند. مادربزرگ با دست آن جا را نشان داد و گفت: “قبرسونو ببینین. اونجا قبرسون قدیمی‌خونوادگی یه. لابد آدمهای مزرعه بودن . ”
جان وسلی گفت: “حالا مزرعه شون کجاست؟ ”
مادربزرگ گفت: “‌ها،‌ها،‌ها، بر باد رفته. ”
بچه‌ها که مجله‌های فکاهی شان را تمام کردند ناهارشان را باز کردند و مشغول خوردن شدند.مادربزرگ یک ساندویچ کره بادام زمینی و یک دانه زیتون خورد و نگذاشت بچه‌ها جعبه و دستمالهای کاغذی را از پنجره بیرون بیندازند. وقتی که دیگر کار نکرده ای نماند، ابر بازی را شروع کردند. یک نفر تکه ابری انتخاب می‌کرد و می‌گذاشت تا دو نفر دیگر شکل آن را حدس بزنند. جان وسلی تبری را انتخاب کرد که به شکل گاو بود و جون استار، که گاو را حدس زد، جان وسلی گفت که نه، ماشین است و جون استار گفت که نامردی کردی. آنوقت از روی سر مادربزرگ شروع کردند به کتک کاری.
مادربزرگ گفت که اگر آرام بگیرند قصه ای برایشان تعریف می‌کند. مادربزرگ قصه می‌گفت و سرش را به چپ و راست می‌برد و با حرکت سر و دست به آن آب و تاب می‌داد. تعریف کرد که وقتی دختر بوده مردی اهل جاسپر جورجیا عاشقش شده . گفت که مرد خوش قیافه و متشخص بود و بعد از ظهر شنبه‌ها برایش هندوانه ای می‌آورد که رویش چند حرف از حرف‌های اسمش را کنده بود. مادربزرگ گفت که بعد از ظهر یک روز شنبه هندوانه ای آورده اما چون کسی در خانه نبوده، آن را روی ایوان گذاشته و سوار کالسکه چهار اسبه اش شده و راه جاسپر را در پیش گرفته. اما مادربزرگ رنگ هندوانه را ندیده چون پسرک سیاهپوستی که روی هندوانه حرفهای ب. خ. و. ر. را دیده نوش جان کرده است. جان وسلی، که عاشق داستان‌های کمدی بود غش غش خندید و جون استار گفت که قصه تعریفی ندارد و گفت که هیچ وقت حاضر نیست با مردی عروسی کند که روز شنبه برایش فقط هندوانه بیاورد. مادربزرگ گفت که اگر با او عروسی کرده بودم عاقبت به خیر شده بودم چون مرد متشخصی بود و همان روزهای اولی که سهام کوکاکولا منتشر شده بود خریده بود و چند سال پیش با داشتن یک عالم ثروت دنیا را گذاشت و رفت.
در مهمانخانه سر راه «برج» توقف کردند تا ساندویچ بریان بخورند. قسمتی از مهمانخانه را با گچ کاری تزئین کرده بودند و قسمتی را با چوب. پمپ بنزین و سالن رقص در یک زمین بی درخت و بی علف قرار داشت. مردی چاق، به نام سامی‌سرخه، آن جا را می‌گرداند. روی در و دیوار ساختمان با کلمه‌های درشت چیزهایی نوشته بودند که از همه جای بزرگراه دیده می‌شد: بریان مشهور سامی‌سرخه را امتحان کنید؛ بریان مشهور سامی‌سرخه بی نظیر است؛ پسرک چاق با لبخند شاد؛ یک عمر تجربه.
سامی‌سرخه روی زمین لخت بیرون برج دراز کشیده بود و سرش در سایه یک چرخ باربری قرار داشت. در همان نزدیکی میمون خاکستری کوچکی، که سر و صدا راه انداخته بود، با زنجیر به درخت زیتون تلخ کوچکی بسته شده بود. میمون، که دید بچه‌ها از اتومبیل بیرون پریدند و به سویش دویدند، جستی زد و از درخت بالا رفت و روی بلند ترین شاخه نشست.
وارد برج شدند و اتاق دراز تاریکی دیدند که در یک سویش پیش خوان و در سوی دیگر چند میز قرار داشت و جایگاه رقص میان اتاق بود. همه سر میزی پهن، نزدیک دستگاه ترانه پخش کن، نشستند. زن سامی‌سرخه، که بلند بالا و سبزه بود و چشم‌ها و موهایش روشنتر از رنگ پوستش بود، پیش آمد تا ببیند چه غذایی سفارش می‌دهند. مادر بچه‌ها یک سکه ده سنتی در دستگاه انداخت و ترانه والتس تنسی را گذاشت. مادربزرگ گفت که این آهنگ همیشه مرا به رقص وا می‌دارد. از بیلی پرسید که می‌خواهی برقصیم و بیلی تنها به او خیره شد. بیلی به خلاف مادرش آدم شادی نبود و سفر اعصابش را داغان می‌کرد. چشمهای قهوه ای مادربزرگ بسیار روشن بود. سرش را به چپ و راست حرکت می‌داد و روی صندلی که نشسته بود وانمود می‌کرد که در حال رقص است. جون استار گفت که صفحه ای بگذارید تا من بتوانم با آن برقصم و مادر بچه‌ها یک سکه ده سنتی دیگر در دستگاه انداخت و آهنگ تند تری گذاشت. جون استار بلند شد، پا به جایگاه رقص گذاشت و شروع به رقصیدن کرد.
زن سامی‌سرخه روی پیشخوان خم شد و گفت: “چه بچه نازی! نمی‌آیی دختر من بشی؟ ”
جون استار گفت: “نه که نمی‌آم، یه ملیون هم به ام پول بدین حاضر نیستم تو همچین خراب شده ای زندگی کنم.”و دوان دوان به سوی میز برگشت.
زن سامی‌سرخه که سعی می‌کرد لحنش مودبانه باشد، تکرار کرد: “چه دختر نازی! ”
مادربزرگ برای اینکه جون استار دیگر حرفی نزند گفت: “خجالت داره. ”
سامی‌سرخه وارد اتاق شد و به زن گفت به جای بیکار ایستادن سفارش مهمانها را انجام دهد. شلوار خاکی رنگ سامی‌سرخه تا زیر استخوان پهلویش پایین آمده بود و شکمش مثل کیسه ای پر روی شلوارش افتاده بود و از پشت زیر پیراهنش تکان تکان می‌خورد. بالای سر آنها امد و پشت میزی نزدیک آنها نشست و با لحنی که آه و ناله از آن شنیده می‌شد، گفت: “آدم کلافه می‌شه، آدم کلافه میشه. “سپس عرق چهره ی قرمزش را با دستمال تیره ای پاک کرد و گفت: “این روزها آدم نمی‌دونه به کی اعتماد کنه، شما قبول ندارین؟ ”
مادربزرگ گفت: “من همین قدر می‌دونم که آدمها به خوبی قدیمی‌ها نیستن. ”
سامی‌سرخه گفت: “هفته پیش، دو تا آدم اومدن اینجا. یه ماشین کرایسلر داشتن. قراضه بود اما خوب کار می‌کرد. به نظر من پسرهای سر به راهی می‌اومدن. گفتن تو کارخونه کار می‌کنیم و از من بنزین نسیه گرفتن . منم حرفی نزدم . نمی‌دونم چرا این کار و کردم. ”
مادربزرگ بی درنگ گفت: “چون آدم خوبی هستین. ”
سامی‌سرخه، که گویی از این جواب به وجد آمده باشد، گفت: “آره، خانوم، منم همین طور خیال می‌کنم. ”
زن سامی‌سرخه پنج بشقاب را، به جای سینی روی دستهایش گذاشته بود و می‌آورد. با هر دست دو بشقاب را گرفته بودو بشقاب دیگر را به حال تعادل روی هر دو دستش قرار داده بود، گفت: “توی این زمین سبز خدا یه آدم هم پیدا نمی‌کنین که بشه بهش اطمینون کرد. حرفمو باور کنین، حتی یه آدم هم پیدا نمی‌شه. “و به سامی‌سرخه نگاهی انداخت و تکرار کرد: “حتی یه آدم. ”
مادربزرگ پرسید: “شما چیزی درباره این آدمکشه خونده ین، ناجورو می‌گم که می‌گن از زندون فدرال فرار کرده؟ ”
زن گفت: “اگه این بابا همین الان به این جا حمله کنه من که تعجب نمی‌کنم. اگه خبر بشه که همچین جایی این جا هست از دیدن سر و کله اش هیچ تعجبی نمی‌کنم، اگه بو ببره که تو صندوق دخل ما دو سنت پول پیدا می‌شه ابدا تعجب نمی‌کنم که…”
سام سرخه گفت: “خوب دیگه. برو کوکاکولای این‌ها رو بردار بیار. “و زن برای آوردن بقیه چیزها بیرون رفت.
سامی‌سرخه گفت: “آدم خوب کم پیدا میشه. روز به روز داره وضع بدتر میشه. یادم می‌آد روزی بود که آدم می‌تونست در مغازشو باز بذاره راه شو بکشه بره، اما حالا باید خوابشو دید. ”
سپس او و مادربزرگ از روزگار بهتر گذشته صحبت کردند. پیرزن گفت که به گمان او همه تقصیرها به گردن اروپاست و گفت که علتش این است که مردم آنجا خیال می‌کنن آدم در این جا پول پارو می‌کند و سام سرخه حرفش را پذیرفت اما گفت که با این حرف‌ها آدم به جایی نمی‌رسد. بچه‌ها زیر آفتاب سفید رفتند و میمون را نگاه کردند که بالای درخت زیتون تلخ تور مانند جا خوش کرده بود. میمون سرگرم کار خود بود، کیکهای تنش را می‌گرفت، به دقت زیر دندانش می‌گذاشت و مثل چیزی خوشمزه گاز می‌زد.
خانواده دوباره زیر آفتاب بعد از ظهر، با اتومبیل خود، راه افتادند. مادربزرگ چرت زدن را شروع کرد و هر بار با صدای خرخر خود بیدار میشد. از تومبزبورو که بیرون رفتند بیدار شد و به یاد مزرعه ای در آن اطراف افتاد که در جوانی سری به آن زده بود، گفت که خانه ی مزرعه، از طرف جلو، شش ستون سفید داشته و خیابانی داشته که در دو سویش درخت بلوط کاشته بودند و تا جلو خانه امتداد پیدا می‌کرده و در دو سویش دو آلاچیق بوده که از داربست مو ساخته بودند و گفت که آدم وقتی از گردش در باغ با نامزدش خسته می‌شده زیر آنها خستگی در می‌کرده و گفت که به طور دقیق می‌داند که از کدام راه می‌شود پیچید و از خیابانش سر درآورد. مادربزرگ می‌دانست که بیلی حاصر نیست برای دیدن خانه ای قدیمی‌وقتش را تلف کند. اما خودش هرچه بیشتر با آب و تاب درباره اش حرف می‌زد بیشتر دلش می‌خواست یک بار دیگر چشمش به آنجا بیفتد و ببیند که هنوز آن دو آلاچیق دو قلو سر جایشان هستند یا نه. سپس به زیرکی گفت: “تو این خونه یه در مخفی کار گذاشته بودن. “البته این حرف را از خودش درآورد اما بدش هم نمی‌آمد که چنین چیزی واقعیت داشته باشد و دنبال حرفش را گرفت: “و می‌گن نقره آلات خانواده رو توش مخفی کرده ن و نماینده قانون همه جا رو گشته و نتونسته پیداش کنه…”
جان وسلی گفت: “من میگم بزنیم بریم اونجا حتما پیداش می‌کنیم. به همه در و پنجره‌هاش سر می‌زنیم تا پیداش کنیم. کی اونجا زندگی می‌کنه؟ از کجا باید بپیچیم؟ آهای، بابا، از اونجا نمی‌شه دور بزنیم؟ ”
جون استار جیغ زد: “آخه ما هیچ وقت خونه ای که در مخفی داشته باشه ندیدیم. بریم این خونه ای رو که در مخفی داره ببینیم! بابا، نمی‌شه بریم این خونه ای که در مخفی داره ببینیم؟ ”
مادربزرگ گفت: “می‌دونم که از اینجا زیاد دور نیست. دست بالاش بیست دقیقه طول می‌کشه. ”
بیلی مستقیم رو به رو رو نگاه می‌کرد و خون خونش رو می‌خورد. گفت: “خیر. ”
بچه‌ها شروع کردن به جیغ و داد کردن که برای دیدن خونه ای که در مخفی داره دل تو دلشان نیست. جان وسلی با لگد به پشت صندلی می‌زد و جون استار روی شانه‌های مادرش سوار شد و در گوش او به التماس گفت که آنها هیچ وقت، حتی در تعطیلات، تفریحی نداشته اند و هیچوقت اجازه نداشتند کاری که دلشان می‌خواهد انجام دهند. جیغ بچه بلند شد و وسلی چنان لگدی به پشت صندلی زد که پدرش حس کرد ضربه‌ها به پشت او می‌خورد.
بیلی داد زد: “باشه! باشه! “و اتومبیل را به سوی توقفگاه جاده هدایت کرد و همانجا ایستاد. “همه دیگه خفه شین، می‌گم یه دقه همه خفه شین. اگه در دهنتونو نبندین هیچ جا نمی‌رین. ”
مادربزرگ آهسته گفت: “تماشای اونجا براشون آموزنده است.”
بیلی گفت: “باشه. اما گوش بدین، این بار آخری باشه که برا همچین کاری جایی وا میستیم. می‌گم این باره آخره. ”
مادربزرگ برای راهنمایی گفت: “این جاده ی خاکی که باید توش بپیچی دو کیلومتری پشت سر ماست. وقتی از کنارش گذشتیم من نشونش کردم. ”
بیلی غرغر کنان گفت: “جاده خاکی! ”
وقتی که دور زدند و به سوی جاده خاکی راه افتادند، مادربزرگ چیزهای دیگری هم از آن خانه به یاد آورد و آینه ی زیبای سر در راهرو و شمعدان برقی سالنش تعریف کرد. جان وسلی گفت: “من که میگم در مخفی رو تو بخاری کار گذاشتن. ”
بیلی گفت: “کسی حق نداره پاشو بذاره تو خونه. شما که خبر ندارین کی توش زندگی می‌کنه. ”
جان وسلی پیشنهاد کرد: “تا شما همه دارین با اهل خونه حرف می‌زنین، من دور می‌زنم از یکی از پنجره‌های پشت می‌رم تو خونه. ”
مادرش گفت: “هیچکس نباید از تو ماشین جم بخوره. “به جاده خاکی پیچیدند و اتومبیل که تاخت که می‌رفت انبوهی گرد و خاک زرد رنگ به جا می‌گذاشت. مادربزرگ از روزگاری صحبت کرد که جاده سنگفرشی در کار نبود و یک صبح تا غروب که اتومبیل راه می‌پیمود پنجاه کیلومتر نمی‌شد. جاده خاکی پر از تپه بود و چاله زیاد داشت و بر خاک پشته‌های خطرناکش پیچهای تندی دیده می‌شد. یک لحظه چشم باز می‌کردند می‌دیدند روی تپه ای هستند که زیر پایشان تا چشم کار می‌کند نوک آبیگون درخت دیده می‌شود و لحظه ی دیگر خود را درمیان درختهای خاک آلوده سر به آسمان کشیده محصور می‌دیدند و احساس دلتنگی می‌کردند.
بیلی گفت: “اگه یه دقیقه ی دیگه این جاده اینجوری ادامه پیدا کنه دور می‌زنم بر می‌گردم. ”
ظاهر جاده نشان می‌داد که ماههاست کسی از آنجا نگذشته است. مادربزرگ گفت: “دیگه راه زیادی نمونده. “و با گفتن این حرف فکری ترسناک از ذهنش گذشت و دست و پایش را چنان گم کرد که چهره اش یک پارچه قرمز شد، چشمهایش گشاد شد، از جا پرید و کیف سفری در گوشه نهاده اش وارونه شد. با افتادن کیف سفری روزنامه سر پوش سبد کنار رفت و گربه شان، پیتی سینگ، روی شانه بیلی پرید.
بچه‌ها روی کف اتو مبیل افتادند؛ مادرشان که بچه را محکم گرفته بود از در ماشین پرتاب شد و روی زمین افتاد؛ پیرزن روی صندلی جلو پرید. اتو مبیل یک بار معلق زد و کنار جاده در گودالی باریک افتاد. بیلی و گربه همچنان روی صندلی جلو ماندند. گربه با تن راه راه خاکستری و صورت پهن سفید و بینی نارنجی، مثل کرم، به گردن بیلی چسبیده بود.
بچه‌ها همین که دیدند می‌توانند دست و پایشان را حرکت دهند، چار دست و پا از اتومبیل بیرون آمدند و فریاد زدند: “ما تصادف کردیم! “مادربزرگ که خود را از زیراتومبیل بیرون می‌کشید از خدا می‌خواست که یک جایش زخمی‌شده باشد تا بیلی همه خشم و دق و دلش را بر سر او خالی نکند. فکر وحشتناکی که پیش از تصادف از ذهنش گذشته بود این بود که خانه ای که به آن روشنی به یادش آمده بود در جورجیا نبوده بلکه در تنسی بوده است.
بیلی گربه را با هر دو دست از گردن خود جدا کرد و از پنجره، به سوی یک درخت کاج، پرتاب کرد. سپس از اتو مبیل بیرون آمد و دنبال مادر بچه‌ها گشت. مادر بچه‌ها کنار گودالی قرمز رنگ و بی آب نشسته بود و بچه را، که شیون می‌کرد، بغل کرده بود. تنها چهره اش زخم برداشته و شانه اش شکسته بود. بچه‌ها ذوق کنان فریاد زدند: “ما تصادف کردیم. ”
جون استار مادربزرگ را دید که پا کشان از اتومبیل بیرون می‌آید و با دلی شکسته گفت: “اما کسی کشته نشد. “کلاه مادربزرگ همچنان به موهایش سنجاق شده بود، لبه کلاه شکسته بود و زاویه پیدا کرده بود و به حالتی جلف مانند رو به بالا کج ایستاده بود و بنفشه‌های پارچه ای آن از جا کنده شده بود. همه، به جز بچه‌ها، روی کف گودال نشستند تا حالشان جا بیاید. می‌لرزیدند.
مادر بچه‌ها با صدای گرفته گفت: “کاش یه ماشین از راه می‌رسید. ”
مادربزرگ دستش را به کمرش گذاشت و گفت: “خیال می‌کنم یه جاییم ضرب دیده باشه.”اما کسی جواب او را نداد. دندانهای بیلی به هم می‌خورد و صدا می‌کرد. پیراهن چهار خانه ی زرد رنگی پوشیده بود که روی آن جا به جا طوطیهایی به رنگ آبی براق دیده می‌شد. چهره بیلی به زردی پیراهنش شده بود. مادربزرگ پیش خود گفت که نباید از اینکه خانه در تنسی است با کسی حرف بزنم.
گودالی که در آن نشسته بودند نزدیک به سه متر پایین تر از سطح جاده بود و آنها تنها می‌توانستند نوک درختهای آن سوی جاده را ببینند. پشت سرشان درختهای بیشتری، بلند و تیره و کنار هم، دیده می‌شد. چند دقیقه ای نگذشت که اتومبیلی را روی تپه ای دیدند که آهسته آهسته پیش می‌آید و سرنشینانش به ظاهر آن‌ها را می‌پایند. مادربزرگ از جا بلند شد، دو دستش را برای جلب نظر آنها تکان تکان داد. اتومبیل آهسته آهسته به راهش ادامه داد، سر پیچی نا پدید شد و دوباره ظاهر شد. این بار آهسته تر از پیش روی تپه ای که از رویش افتاده بودند حرکت می‌کرد. اتومبیل مشکی، قراضه و نعش کش مانند بود. سه نفر در آن بودند. اتومبیل چند دقیقه ای درست بالای سر آن‌ها توقف کرد. راننده بی اینکه حرفی بزند، مدتی با نگاه تو خالی به جایی که نشسته بودند چشم دوخت، سپس سر برگرداند و حرفی با دو نفر دیگر زد و آنها پیاده شدند . یکی از آن دو پسری چاق بود با شلوار مشکی و زیر پیراهن قرمز که روی سینه اش شکل برجسته ی نریان نقره ای رنگی دیده می‌شد. پسر دور زد و در طرف راست خانواده ی بیلی ایستاد و با دهان نیم باز، که پوزخندی بر آن دیده می‌شد، چشم به آنها دوخت. پسر دیگر شلوار خاکی رنگ و کت آبی راه راه پوشیده بود و کلاه خاکستری اش را تا روی چهره اش پایین کشیده بود. از طرف چپ دور زد و آهسته پایین رفت. هیچ کدام حرفی نزدند.
راننده پیاده شد و کنار اتومبیل ایستاد و به پایین چشم دوخت. از دو نفر دیگر مسن تر بود. موهایش تازگیها خاکستری شده بود. عینکی قاب نقره ای به چشم زده بود که حالتی ادیبانه به او میداد. چهره اش دراز و پر چین بود. نه پیراهنی تنش بود و نه زیر پیراهنی. شلوار جین آبی رنگی پوشیده بود که برایش بسیار تنگ بود. هفت تیر و کلاهی به دست داشت. دو پسر نیز هفت تیر به دست داشتند.
مادربزرگ دلش گواهی می‌داد که مرد عینکی را می‌شناسد. خط‌های چهره اش آنقدر برای او آشنا بود که گویی یک عمر بود که او را می‌شناخت اما نامش را به یاد نمی‌آورد. مرد از کنار اتومبیل دور شد و از روی خاکریز شرو به پایین آمدن کرد. گامهایش را آهسته برمی‌داشت تا نلغزد. کفشهایش سفید و خرمایی بود، جوراب به پا نداشت و قوزکهایش قرمز و تکیده بود. گفت: “سام علیک. انگار همه تون یه جزئی تصادف کرده ین. ”
مادربزرگ گفت: “ماشین مون دو تا معلق زد. ”
مرد حرفش را تصحیح کرد: “یه بار، بابا، ما دیدیم چه اتفاقی افتاد. “و به پسر کلاه خاکستری آهسته گفت: “‌هایرام، نگاهی به ماشین شون بنداز ببین کار می‌کنه یا نه. ”
کان وسلی پرسید: “اون هفت تیرو برا چی دست گرفته ی؟ می‌خوای با اون هفت تیر چی کار کنی؟ ”
مرد به مادر بچه‌ها گفت: “خانوم، به بچه هب بگین آروم کنارتون بشینن. بچه منو ذله می‌کنه. همه سر جاهاتون کنار هم نشسته باشین. ”
جون استار گفت: “تو کی هستی که به ما امر و نهی می‌کنی؟ ”
صف درختها، پشت سر خانواده، مثل حفره ای تاریک، دهان گشوده بود.
مادر بچه‌ها گفت: “بیا اینجا. ”
بیلی ناگاه گفت: “می‌گم تو بد مخمصه ای گیر کرده یم، تو بد…”
مادربزرگ جیغی کشید، به زحمت از جا بلند شد، خیره نگاه کرد و گفت: “تو ناجوری! همون اول که چشمم بهت افتاد شناختمت. ”
مرد از اینکه شناخته شده بود لبخندی به رضایت زد و گفت: “بله، خانوم. اما براتون گرون تموم میشه، خانوم، که منو به جا آوردین. ”
بیلی با خشونت سرش را برگرداند و حرفی به مادرش زد که حتی بچه‌ها را وحشتزده کرد. پیرزن گریه زاری را سر داد و ناجور رنگش سرخ شد.
مرد گفت: “خانوم، خودتونو نبازین. مردها گاهی حرفهایی از دهانشون می‌پره، بدون اینکه منظوری داشته باشن. گمون نمی‌کنم خیلی جدی گفته باشه. ”
مادربزرگ گفت: “تو که خیال نداری یه زنو با تیر بکشی؟ “و دستمال تمیزی از سر آستین خود بیرون کشید و آرام چشمهایش را پاک کرد.
ناجور نوک کفشش را در خاک فرو برد، سوراخی درست کرد و باز آن را از خاک انباشت و گفت: “حال من از همچین کاری بهم می‌خوره. ”
مادربزرگ با صدایی تقریبا جیغ مانند گفت: “گوش کن، من می‌دونم تو آدم خوبی هستی. سر سوزنی به آدمهای بی سر و پا نرفته ای. آدم پدر مادر داری هستی! ”
مرد گفت: “آره، خانوم، لنگه نداشتن. “خندید و ردیف دندانهای محکمش نمایان شد. “تو تموم دنیا می‌گشتی آدمی‌به خوبی مادر من پیدا نمی‌کردی، به خوش قلبی بابام هم آفریدگاری پیدا نمی‌شد. “پسری که زیر پیراهن قرمز به تن داشت دور زده بود و، با هفت تیر آویخته از کمر پشت سر خانواده ایستاده بود. ناجور روی زمین چمباتمه زد و گفت: “بابی لی، مواظب بچه‌ها باش، خبر داری که خون منو به جوش می‌آرن. “شش آدم رو به رویش را، که تنگ هم نشسته بودند، نگاه کرد و چون چیزی برای گفتن پیدا نمی‌کرد آشفته به نظر می‌رسید. به آسمان نگاه کرد و گفت: “یه تکه ابر هم تو آسمون پیدا نمی‌شه. نه آفتاب پیداست نه یه تکه ابر. ”
مادربزرگ گفت: “بله، روز قشنگی یه، ببین چی می‌گم، درست نبود اسم خودتو ناجور بذاری، برا این که تو آدم خوش قلبی هستی. از ظاهرت پیدا است. ”
بیلی فریاد زد: “ساکت شو! ساکت شو! کسی صداش در نیاد تا خودم قضیه رو حل و فصل کنم. “به رسم دونده‌ها روی زمین چندک زده بود و آماده کنده شدن از جا بود اما حرکت نمی‌کرد.
ناجور گفت: “منم که گفتم بهتون، خانوم. “و با هفت تیر خود دایره کوچکی روی زمین کشید.
هایرام از روی کاپوت بالا زده اتومبیل نگاه کرد و گفت: “رو به راه کردن این ماشین نیم ساعتی کار داره. ”
ناجور به بیلی و جان وسلی اشاره کرد و گفت: “ببین چی می‌گم، اول تو و بابی لی این بابا رو با اون پسر بچه ببرین اونجا. ”
سپس رو به بیلی کرد و گفت: “این دو تا پسر می‌خوان چیزی از تو بپرسن. باهاشون قدم زنون برو پشت اون درختها. ”
بیلی گفت: “راستش، ما تو بد مخمصه ای گیر کرده یم. نمی‌دونیم چرا این طور شد. “و صدایش در گلو شکست. چشمهایش رنگ آبی و خشونت طوطیهای پیراهنش را داشت. سرجایش بی حرکت باقی ماند.
مادربزرگ دستش را دراز کرد تا لبه کلاهش را درست کند، گویی این او بود که قرار بود همراه بیلی به میان درخت زار برود، اما لبه ی کلاه کنده شد و در دستش ماند. سپس همانطور که ایستاده بود به کلاه خیره شد و پس از لحظه ای آن را روی زمین انداخت.‌هایرام دست بیلی را گرفت و مانند کسی که پیرمردی را یاری می‌کند او را از جا بلند کرد. جان وسلی دست پدرش را گرفت و بابی لی دنبالشان راه افتاد. به سوی درختزار پیش رفتند و به حاشیه تاریک آنجا رسیدند، بیلی سرش را برگرداند، به تنه لخت کاجی تکیه داد و فریاد زد: “مادر، من یه دقیقه دیگه برمی‌گردم. جایی نرین! ”
مادرش داد زد: “همین حالا راه بیفت بیا! “اما آنها همه در میان درخت زار ناپدید شدند.
مادربزرگ با صدای غم آور داد زد: “بیلی جونم! “اما روبه روی خود را نگاه کرد و ناجور را دید که روی زمین چمباتمه زده، نومیدانه گفت: “چیزی که میدونم اینه که تو آدم خوبی هستی. اصلا آدم بی سر و پایی نیستی. ”
ناجور، که به ظاهر حرفهای مادربزرگ را به دقت گوش داده بود، پس از یک لحظه گفت: “خیر، خانوم، من آدم خوبی نیستم. اما از من بدتر هم پیدا می‌شد. بابام می‌گفت، من با خواهر برادرام فرق دارم. بعضی‌ها یه عمر زندگی می‌کنن اما سرشونو بلند نمی‌کنن ببینن اطرافشون چی می‌گذره، عده ای هم هستن که می‌خوان ببینن تو دنیا چه خبره. می‌گفت این پسره جزو این دسته است، می‌خواد از هر کاری سر دربیاره. “کلاه مشکی خود را به سر گذاشت و ناگاه سرش را بلند کرد و به سوی درخت زار چشم دوخت، گویی دوباره آشفته شده بود.شانه‌هایش را اندکی خم کرد و گفت: “عذر می‌خوام جلوی شوما، خانوما، پیرهن تنم نکرده م. وقتی به چاک زدیم، لباسامونو چال کردیم و تا وقتی لباس بهتری پیدا نکرده یم با همینها می‌سازیم. اینهارو از چندتا آدم که بهشون برخوردیم قرض کردیم. ”
مادربزرگ گفت: “خیلی خوب کاری کردین. شاید شاید بیلی تو چمدونش یه پیرهن اضافی داشته باشه.”
ناجور گفت: “خودم خوب می‌گردم پیدا می‌کنم. ”
مادر بچه‌ها گفت: “اونو کجا دارن می‌برن؟ ”
ناجور گفت: “بابای من خودش آدم نازنینی بود. هیچ وصله ای بهش نمی‌چسبید. هیچ وقت هم با پلیس درگیری پیدا نکرد. آخه، می‌دونست چه جور باهاشون راه بیاد. ”
مادربزرگ گفت: “اگه سعی کنی تو هم می‌تونی آدم خوبی باشی. فکرشو بکن اگه به زندگی ات سر و سامان بدی و کاری نکنی که شب و روز کسی دنبالت بکنه چقدر بهت خوش می‌گذره. ”
ناجور، که گویی درباره حرفهای مادربزرگ فکر می‌کرد، با ته هفت تیرش به خط کشیدن روی خاک ادامه داد، سپس به نجوا گفت: “آره، خانوم، یه نفر شب و روز منو دنبال می‌کنه.”
مادربزرگ که بالای سر ناجور ایستاده و او را نگاه می‌کرد با خود گفت که شانه‌های ناجور، در پس کلاهش، چقدر لاغر می‌زند، پرسید: “هیچوقت دعا کرده ی؟ ”
ناجور سر تکان داد و گفت: “خیر، خانوم. “مادربزرگ کلاه مشکی ناجور را دید که در وسط شانه‌های او تکان تکان خورد.
از سوی درختزار صدای تیری بلند شد و به دنبال آن صدای تیر دیگری آمد. سپس سکوت شد. پیرزن سرش را به تندی برگرداند. صدای باد را در لا به لای درختها، مانند بازدم تنفسی به رضایت شنید و صدا زد: “بیلی جونم! ”
ناجور گفت: “من مدتی انجیل خون کلیسا بودم، تو همه کاری بوده ام: خدمت نظام دیده م، هم تو خشکی هم تو دریا، تو وطن یا بیرون وطن، دو بار زن گرفتم، تو کار کفن و دفن بوده م، تو راه آهن بوده م، زمین شخم زده م، تو گرد باد گرفتار شده م، یه بار شاهد سوزوندن یه آدم زنده بودم.”
سرش را بلند کرد، مادر بچه‌ها و دختر کوچک را دید که تنگ هم نشسته اند، رنگ شان پریده و چشمهای شان مات بود. گفت: “حتی شلاق خوردن یه زنو دیدم. ”
مادربزرگ دوباره گفت: “دعا کن، دعا کن، دعا کن… ”
ناجور به صدایی که گویی در خواب باشد، گفت: “یادم نمی‌آد تو بچگی کار بدی کرده باشم، اما اول جوونی یه کار خلافی کردم و سر از ندامتگاه درآوردم. زنده به گور شدم. “سرش را بلند کرد و گذاشت تا پیرزن خوب به چشمهایش خیره شود.
مادربزرگ گفت: “از همون وقت باید دعا کردنو شروع می‌کردی. بار اولی که تو رو ندامتگاه فرستادن چه کار کرده بودی؟ ”
ناجور دوباره سرش را بلند کرد، آسمان بی ابر را نگاه کرد و گفت: “به دست راستم نگاه کردم دیدم دیواره، به دست چپم نگاه کردم دیدم دیواره، به بالای سرم نگاه کردم دیدم سقفه، به زیر پام نگاه کردم دیدم راه به جایی نداره. خانوم، یادم نمی‌اومد چه کاری کرده بودم. گرفتم نشستم فکر کردم چه کاری کرده ام و تا امروز یادم نیومده. گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم داره یادم می‌آد اما بعد می‌بینم فایده نداره.”
پیرزن با گیجی گفت: “نکنه اشتباهی تورو زندونی کرده بودن. ”
ناجور گفت: “خیر، خانوم. اشتباهی تو کار نبود. بر ضد من مدرک داشتن. ”
پیرزن گفت: “پس حتما دزدی کرده بودی. ”
ناجور با اندکی تمسخر گفت: “من چیزی از کسی نمی‌خواستم، سر دکتر ندامتگاه گفت من بابامو کشته م، اما من روحم از این کار خبر نداشت. بابای من سال هزار و نهصد و نوزده، تو همه گیری آنفولانزا مرد و من تو مرگش هیچ دستی نداشتم. اونو تو حیاط کلیسای ماونت هوپول باپتیست خاک کردن. هرکی می‌خواد می‌تونه بره با چشمهای خودش ببینه. ”
پیرزن گفت: “اگر دعا کنی عیسی کمکت می‌کند. ”
ناجور گفت: “درست می‌گی. ”
مادربزرگ که از احساس شادی ناگهانی می‌لرزید، پرسید: “خب پس چرا دعا نمی‌کنی؟ ”
ناجور گفت: “من از کسی کمک نمی‌خوام، خودم همه ی کارهامو می‌کنم. ”
بابی لی و‌هایرام آهسته از طرف درختزار می‌آمدند. بابی لی پیراهن زردی را که طوطیهای آبی و براقی رویش داشت می‌کشید و می‌آورد.
ناجور گفت: “بابی لی، اون پیرهنو بنداز پیش من ببینم. “پیراهن پرواز کنان به سویش رفت، روی شانه اش پایین آمدو ناجور آن را پوشید. مادربزرگ نمی‌توانست بگوید پیراهن او را به یاد چه چیزی می‌اندازد. ناجور، دکمه‌های پیرهن را که می‌انداخت، گفت: “خیر، خانوم، این طور دستگیرم شده که اون جنایت خود به خود اهمیتی نداشته، آدم هر خلافی بکنه فرقی نمی‌کنه، یعنی می‌خوام بگم سر به نیست کردن یه آدم با بلند کردن لاستیک ماشین همون آدم یکی یه؟ اما چیزی که رد خور نداره مجازات کردن آدمه. ”
مادر بچه‌ها، مثل کسی که به تنگی نفس دچار شده باشد، شروع کرد به نفس نفس زدن، ناجور گفت: “خانوم، دلتون می‌خواد دست اون کوچولو رو بگیرین همراه با بابی لی و‌هایرام برین اونجا پیش شوهرتون؟ ”
مادر با صدایی ضعیف گفت: “باشه، ممنونم. “دست چپش با بیحالی در راستای تنش آویزان بود و دست دیگرش بچه را، که به خواب رفته بود، بغل کرده بود. زن تلاش کرد از گودال بالا برود، ناجور گفت: “هایرام، کمک کن خانوم بره بالا. بابی لی، تو هم دست اون دختر کوچولو رو بگیر. ”
جون استار گفت: “من نمی‌خوام دستش. بگیرم، مثل خوک می‌مونه. ”
پسرک چاق سرخ شد و خندید. دست دخترک را گرفت و او را، به دنبال مادرش و‌هایرام، کشان کشان به میان درخت زار برد.
مادربزرگ که با ناجور تنها شده بود زبانش بند آمد. در آسمان نه لکه ابری بود و نه آفتابی. دور تا دورش جز درخت چیزی دیده نمی‌شد. می‌خواست به او بگوید که باید دعا بخواند. چند بار دهانش را باز کرد و بست تا اینکه سرانجام بی اراده گفت: “مسیح، مسیح. “می‌خواست بگوید که مسیح تو را یاری می‌کند اما لحنش حاکی از آن بود که گویا نفرین می‌کند.
ناجور، که گویی حرفش را پذیرفته باشد، گفت: “بله، خانوم، مسیح همه چیزو به هم ریخت. وضع من و اون مث همه، چیزی که هست اون دست به جنایت نزد، اما هستن آدمایی که می‌تونستن ثابت کنن من جنایت کرده م، چون بر ضد من مدرک داشتن. اون‌ها هیچ وقت مدرک رو به من نشون ندادن، برای همینه که دارم زیر کارهایی که انجام می‌دهم امضا می‌کنم. مدتها پیش، دراومدم به خودم گفتم، برای خودت یه امضا درست کن و هر کاری می‌کنی پاشو امضا کن و یه نسخه شو پیش خودت نگه دار. اونوقت از کارهای خودت خبر داری و می‌تونی هر خلافی کرده ی کنار مجازاتش بذاری ببینی باهاش جور در می‌آد یا نه. یعنی دست آخر تو دستت یه چیزی داری که نشون بدی باهات درست کار کردن یا نه. من اسم خودمو ناجور گذاشتم چون می‌بینم کارهای بدی که کردم با بلاهایی که سرم اومده جور در نمی‌آد. ”
از سوی درختزار جیغی کر کننده به گوش می‌رسید و به دنبال آن صدای تیری بلند شد. ناجور گفت: “به نظر شما عادلانه است، خانوم، که یکی رو حسابی مجازات کنن و دیگری رو اصلا باهاش کار نداشته باشن؟ ”
پیرزن گریه کنان گفت: “یا مسیح! تو اصل و نسب داری. می‌دونم یه زنو با تیر نمی‌کشی! می‌دونم آدم پدر و مادر داری هستی! دعا کن! یا مسیح! نباید یه زنو با تیر بکشی. هرچی پول دارم بهت میدم. ”
ناجور از روی سر زن، درختزار را نگاه کرد و گفت: “خانوم، کی تا حالا شنیده جسد به مرده شورش انعام بده. ”
دو صدای تیر دیگر به گوش رسید و مادربزرگ سرش را، مانند بوقلمون ماده پیر و تکیده که دنبال آب له له بزند، بالا گرفت و صدا زد: “بیلی جونم؛ بیلی جونم! “گویی دیگر امیدش را از کف داده بود.
ناجور دنباله حرفش را گرفت و گفت: “مسیح تنها آدمی‌بوده که مرده رو زنده می‌کرد و نباید دست به همچین کاری می‌زد. چون همه چیزو به هم ریخت. اما اگه کاری رو که می‌گن می‌کرده، پس آدم باید همه چیزو ول کنه بره دنبالش بگرده و اگه این که می‌گن، حرف مفته، پس آدم باید از چند لحظه ای که براش مونده خوب استفاده کنه و لذت ببره؛ یعنی بزنه یکی رو نفله کنه یا خونه شو به آتیش بکشه یا کار کثیف دیگه ای بکنه. هیچ تفریحی به پای کار کثیف نمی‌رسه. ”
پیرزن، بی اینکه بداند چه می‌گوید، من من کنان گفت: “نکنه اصلا مرده ای زنده نمی‌کرده. “و گیج و منگ پایش زیر تنه اش جمع شد و در گودال افتاد.
ناجور گفت: “من اونجا نبودم بنابراین نمی‌توانم بگویم مرده ای رو زنده نکرده. کاش اونجا بودم. “و مشت به زمین کوفت. “درست نبود من اونجا نباشم چون اگه اونجا بودم خبر داشتم. “صدایش را بلند کرد: “اگه اونجا بودم و خبر داشتم به این حال و روز نمی‌افتادم. “صدایش به نظر رسید که می‌شکند و مادربزرگ برای لحظه ای حواسش را باز یافت. چهره تکیده ی مرد را دید که تا نزدیک چهره اش پیش آمده و چیزی نمانده اشکش جاری شود، به نجوا گفت: “ببینم، تو یکی از بچه‌های منی، تو یکی از بچه‌های منی! “و دست دراز کزد و روی شانه مرد گذاشت. ناجور، که گویی ماری او را نیش زده باشد، عقب پرید و سه بار به سینه زن شلیک کرد. سپس هفت تیرش را روی زمین گذاشت، عینکش را از چشم برداشت و شروع کرد به پاک کردن.
هایرام وبابی لی از سوی درختزار آمدند و بالای سر گودال ایستادند و به مادربزرگ چشم دوختند که به حالت نیمه نشسته و نیمه خوابیده، مثل بچه ای زانوهایش تا شده بود و در گودالی مالامال از خون افتاده بود و چهره اش به آسمان صاف لبخند می‌زد.
چشمهای ناجور بدون عینک رنگ پریده بود، حاشیه ای قرمز داشت و بی دفاع به نظر می‌رسید گربه را، که خود را به پای او می‌مالید، بلند کرد و به پسرها گفت: “ببرید، بیندازیدش اونجا که بقیه رو انداختید. ”
بابی لی که هو هی کشان به درون گودال می‌لغزید گفت: “گه زن پر چونه ای بود! ”
ناجور گفت: “زن خوبی بود به شرط اینکه یه نفر دقیقه ای یه گلوله تو تنش خالی می‌کرد. ”
بابی لی گفت: “اونوقت چه لذتی داشت! ”
ناجور گفت: “خفه شو، بابی لی، این کار اسمش لذت نیست. ”

 

فرانک اوکانر

Frank O’Connor

مترجم : احمد گلشیری

Frank O'Connor-3

Down

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

*