Home / Literature / سروده ای از فخرالدین اسعد گرگانی : چو آگاهى به رامین شد ز موبد

سروده ای از فخرالدین اسعد گرگانی : چو آگاهى به رامین شد ز موبد

Fakhraldin Asaad-Gorgani

 

ادامه داستان ویس و رامین

*
چو آگاهى به رامین شد ز موبد
که او را چون فرو برد اختر بد
یکى هفته سران لشکر وى
به سوک اندر نشسته همبر وى
نهانى شکر دادار جهان کرد
که او فرجام موبد را چنان کرد
نه جنگى بود مرگش را بهانه
نه خونى ریخته شد در میانه
سر آمد روز چونان پادشاهى
نبوده هیچ رامین را گناهى
هزاران سجده برد او پیش دادار
همى گفت اى خداوند نکو کار
تو دانى گونه گون درها گشادن
که چونین کارها دانى نهادن
برانى هر کرا خواهى ز گیهان
بر آرى هر کرا خواهى به کیوان
بذیرفتم ز تو تا زنده باشم
که خشنودیت را جویند باشم
میان بندگانت داد جویم
همیشه راست باشم راست گویم
بُوم در پادشاهى داد فرماى
به درویشان کام بخشاى
توم یارى ده اندر پادشایى
که یارى دادنم را خود تو شایى
توى پشتى توم یارى به هر کار
مرا از چشم و دست بد نگه دار
خداوندم توى من بندهء بند
مرا شاهى تو دادى اى خداوند
خداوندم توى من بندهء تو
که من خود بندام دارندهء تو
کنون کردى چو سالار جهانم
بدار اندر پناه سایبانم
چو لاله کرد لختى پیش دادار
وزین معنى سخنها گفت بسیار
همان گه بار را فرمود بستن
سواران سپه را بر نشستن
بر آمد بانگ کوس و نالهء ناى
روان شد همچو جیحون لشکر از جاى
روارو در سپاه افتاد چونان
که از باد صبا در ابر نیسان
چو راه حشر گشت آن ره ز غلغل
ز کوه دیلمان تا شهر آمل
جهان افروز رامین با دل افروز
همى آمد همه ره شاد و فیروز
به شادى روز رام و روز شنبد
فرود آمد به لشکرگاه موبد
بزرگان پیش او رفتند یکسر
به دیهیمش بر افشاندند گوهر
مرو را پاک شاهنشاه خواندند
ز فر و داد و خیره بماندند
چو ابرى بود دستش نوبهارى
همى بارید در شاهوارى
یکى هفته به آمل بود خرم
دمادم زد همى رطل دمادم
پس آنگه داد طبرستان به رهام
جوانمرد نکوبخت نکونام
به ایران در نژاد او کیانى
بزرگى در نژادش باستانى
همیدون داد شهر رى به بهروز
که بودش دوستدار و نیک آموز
بدان گاهى که او با ویس بگریخت
به دام شاه موبد در نیاویخت
به رى بهروز کردش میزبانى
به خانه داشتش چندى نهانى
به نیکى لاجرم نیکى جزا بود
کجا او خود به نیکى سزا بود
بکن نیکى و در دریاش انداز
که روزى گشته لولو یابیش باز
وز آن پس داد گرگان را به آذین
کهبا او یکدل بود و دیرین
به درگاهش سپهبد بود ویرو
چو سرهنگ سرایش بود شیرو
دو پیل مست و دو شیر دلاور
به گوهر ویس بانو را برادر
چو هر شهرى به شاهى دادگر داد
نگهبانى به هر مرزى فرستاد
به راه افتاد با لشکر سوى مرو
کجا دیدار او بد داروى مرو
خراسان سر بسر آذین ببستند
پرى رویان بر آذینها نشستند
همه راهى ورا چون بوستان شد
همه دستى برو گوهر فشان شد
زبانها بود بر وى آفرین خوان
چو دلها در وفاى وى گروگان
چو در مرو گزین شد شاه رامین
بهشتى دید در وى بسته آذین
به خوبى همچو نوروز درختان
ز خوشى همچو روز نیک بختان
هزار آوا به دستان رود سازان
شکوفه جامهاى دلنوازان
فرازش ابر دود مشک و عنبر
و زو بارنده سیم و زر و گوهر
سه مه آذینها بسته بماندند
وزیشان روز و شب گوهر فشاندند
بدین رامش نه خود مرو گزین بود
کجا یکسر خراسان همچنین بود
ز موبد سالیان سختى کشیدند
پس از مرگش به آسانى رسیدند
چو از بیدار او آزاد گشتند
به داد شاه رامین شاه گشتند
تو گفتى یکسر از دوزخ بر ستند
به زیر سایهء طوبى نشستند
بدان را بد بود روزى سرانجام
بماند نامشان جاوید بد نام
مکن بد در جهان و بد میندیش
کجا گر بد کنى بد آیدت پیش
چه نیکو گفت خسرو کهبدان را
ز دوزخ آفرید ایزد بدان را
از آن گوهر که شان آورد ز آغاز
به پایان هم بدان گوهر برد باز
چو رامین دادجوى و دادگر شد
جهان از خفتگان آسوده تر شد
سپهداران او هر جا که رفتند
به فر او همه گیتى گرفتند
چو رنج دشمنانش بود بى بر
جهان او را شد از چین تا به بربر
به هر شهرى شد از وى شهریارى
به هر مرزى شد از وى مرزدارى
همه ویرانها آباد کردند
هزاران شهر و ده بنیاد کردند
بداندیشان همه بر دار بودند
و یا در چاه و زندان خوار بودند
به هر راهى رباطى کرد و خانى
نشانده بر کنارش راهبانى
جهان آسوده گشت از دزد و طرار
ز کرد و لور و از ره گیر و عیار
ز بس کاو داد سیم و زر سبیلى
نماند اندر جهان نام بخیلى
ز بس کاو داد زر و سیم و گوهر
همه گشتند درویشان توانگر
ز دلها گشت بیدادى فراموش
توانگر شد هر آن کاو بود بى توش
نه جستى گرگ بر میشى فزونى
نه کردى میش گرگى را زبونى
به هر هفته سپه را بار دادى
به نیکى پندشان بسیار دادى
به دوار گه نشاندى داوران را
بکندى بیخ و بن بد گوهران را
به داورگاه او بر شاه و چاکر
یکى بودى و درویش و توانگر
چه پیش او شدى شاهى جهانگیر
به گاه داد جستن چه زنى پیر
ور آمد پیش او مرد خدایى
ستوده بود همچون پادشایى
به نزدش مرد پر فرهنگ و دانا
گرامى بود همچون چشم بینا
در ایران هر کسى دانش بیاموخت
بدان راز خود نزدش بر افروخت
صد و ده سال رامین در جهان بود
از آن هشتاد و سه شاه زمان بود
میان ملک و جاه و حشمت و مال
بماند آن نامور هشتاد و سه سال
زمین از داد او آباد گشته
زمان از فر او دلشاد گشته
به فرش گشته سه چیز از جهان کم
یکى رنج و دوم درد وسوم غم
گهى جان را خورش دادى ز دانش
گهى تن را جوان کردى به رامش
گهى کردى تماشا در خراسان
گهى نخچیر کردى در کهستان
گهى بودى به طبرستان آباد
گهى رفتى به خوزستان و بغداد
هزاران چشمه و کاریز بگشاد
بریشان شهر و ده بسیار بنهاد
یکى زان شهرها اهواز ماندست
کش او آگهاه شهر رام خواندست
کنونش گر چه هم اهواز خوانند
به دفتر رام شهرش نام دانند
شهى خوش زندگى بودست خوش نام
که خود در لطف ایشان خوش بود رام
نه چون اوبد به شاهى سر فرازى
نه چون او بد به رامش رود سازى
نگر تا چنگ چون نیکو نهادست
نکوتر زان نهادى که گشادست
نشانست این که چنگ بافرین کرد
که او را نام چنگ رامین کرد
چو بر رامین مقررگشت شاهى
ز دادش گشت پرمه تا به ماهى
جهان در دست ویس سیمتن کرد
مرو را پادشاه خویشتن کرد
دو فرزند آمدش زان ماه پیکر
چو مالک خوب و چون بابک دلاور
دو خسرو نامشان خورشید و جمشید
جهان در فر هر دو بسته اومید
زمین خاوران دادش به خورشید
زمین باختر دادش به جمشید
یکى را سغد و خوارزم و چغان داد
یکى را شام و مصر و قیروان داد
جهان در دست ویس دلستان بود
و ڵیکن خاصش آذربایگان بود
همیدون کشور ارّان و ارمن
سراسر بد به دست آن سمن تن
به شاهى سالیان با هم بماندند
به نیکى کام دل یکسر براندند
مهار عمر خود چندان کشیدند
که فرزنان فرزندان بدیدند

فخرالدین اسعد گرگانی

فخرالدین اسد گرگانی4

Down

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

*