Home / Short Stories / Nikolai Vasilievich Gogol / داستان کوتاه : کالسکه اثر نیكلای گوگول

داستان کوتاه : کالسکه اثر نیكلای گوگول

Nikolai Gogol -portrait

 

کالسکه

 

شهر كوچك از زمانی كه هنگ سواره نظام در آن مستقر شده بود شور و نشاطی پیدا كرده بود . پیش از آن، شهر خیلی سوت و كور بود . وقتی كه سوار بر كالسكه درشكه از شهر می گذشتی قیافه عُنق آلونك های كثیفی كه به خیابان زل زده بودند چنان دمغ ات می كرد كه نگو و نپرس، انگاری كه تو قمار پاك لخت ات كرده باشند یا یك جایی حسابی خیط كاشته باشی . خلاصه كلام، حالت را حسابی می گرفت . گچ و دوغاب دیوار خانه ها ریخته بود و به جای این كه سفید باشند، لك و پیسی بودند . پشت بام خانه ها، مثل اكثر شهرهای جنوب كشورمان، گالی پوش بود . و سال ها پیش یكی از شهردارهای شهر دستور داده بود باغچه های جلوی خانه ها را از هر چه گل و گیاه بود پاك كنند تا شهر هر چه نظیف تر شود . وقتی كه از خیابان می.گذشتی احدی را نمی دیدی، مگر شاید خروسی كه برای خودش قدم می زد . خیابان خاكی مثل بالشی نرم بود و خاكش چنان كه با كمترین بارانی گل و شل می شد . وقتی كه باران می گرفت، چارپایان چاق و چله ای كه شهردار دوست داشت “فرانسوی ها” خطاب شان كند همه به خیابان می ریختند، حمام گل می گرفتند، پوزه های گنده شان را از تو گل و لای بیرون می كردند، و چنان نعره های بلندی می كشیدند كه توی  مسافر چاره ای نداشتی جز آن كه اسبت را هی كنی و چهار نعل دور شوی و پشت سرت را هم نگاه نكنی . اما در آن زمان فی الواقع مسافری هم از شهر نمی گذشت .

به ندرت، بسا به ندرت، مالكی صاحب یازده سرف در ملك اش، پوستینی بر دوش، سوار بر چیزی كه نه درشكه بود و نه كالسكه و چیزی ما بین آن دو بود، تلق و تلق از روی سنگ های گرد و قلنبه می.گذشت و از لای كیسه های آرد این طرف و آن طرف را نگاه می كرد و ماچه خر قهوه ای اش را كه جفت اش اسب نر جوانی بود، هی می كرد . حتی بازار شهر هم دل گیر بود . مغازه خیاطی، ابلهانه است اما، به جای آن كه بر خیابان باشد، اریب قرار گرفته بود . آن طرف، ساختمانی سنگی بود، با دو پنجره، كه پانزده سال بود در دست احداث بود . كمی آن طرفتر دكه چوبی بود كه خاكستری رنگ اش كرده بودند تا به گل و لای خیابان بیاید . اصاش این دكه را برای این ساخته بودند كه بقیه از آن الگو بر دارند . ساختن دكه از ابتكارهای شهردار در دوره جوانی اش بود، آن وقت ها كه هنوز به چُرت بعد از ظهر و خوردن شراب مخلوط عصرانه با چند انگور فرنگی خشك عادت نكرده بود .

الباقی بازار حصیرهایی بودند گرد تا گرد كه مثلا به جای دكه بودند . وسط این ها هم كوچك ترین مغازه ها بودند كه می توانستی مطمئن باشی همیشه خدا  توشان ده – دوازده تایی نان نمكی به نخ كشیده، یك زن دهاتی لچك قرمز به سر، بیست كیلویی صابون، چند كیلویی بادام تلخ، چند قطار فشنگ، چند توپ پارچه، و دو شاگرد مغازه كه دم در قاپ بازی می كنند، پیدا می شود .

اما پس از ورود هنگ سواره نظام همه چیز عوض شد . خیابان.ها جان گرفتند و رنگ و رویی پیدا كردند، و خلاصه شهر دیگر همان شهری نبود كه وصف اش كردیم . حالا آن هایی كه در محله های پایین بودند اغلب می توانستند افسران را با كلاه پردار ببینند كه به دیدن افسر هم رزم دیگری می رود تا درباره ترفیع و توتونِ خوب صحبت كنند و گاهی هم، دور از چشم ژنرال، پاسوری بزنند سركالسكه ای كه در واقع باید آن را كالسكه هنگ نامید، چون همه افسرها به نوبت از آن استفاده می كردند : یك روز جناب سرگرد با آن جولان می داد، روز بعد سر و كله اش در اصطبل جناب سروان پیدا می شد، و روز بعد باز می دیدی كه مصدر جناب سروان پیدا می شد، و روز بعد باز می دیدی كه مصدر جناب سرگرد مشغول روغن كاری محورهای آن است . حالا دیگر كلاه های نظامی افسرها زینت بخش حصارهای چوبی میان خانه ها بود كه فی الوقع آن جا می آویختند تا آفتاب بخورد . بعضی وقت ها هم فرنج خاكستری افسری زینت بخش در ورودی خانه ایی می شد . دركوچه های باریك گاه به سربازهایی برمی خوردی كه سبیل شان از ماهوت پاك كن هم زبرتر بود . البته این سبیل ها در جاهای مربوط و نامربوط به چشم می خورد . همین كه چند تا زن خانه دار در بازار پیداشان می شد، می توانستی حتم داشته باشی كه سبیلی هم بلافاصله بالای سرشان ظاهر خواهد شد .
افسرها جانی تازه به این اجتماع دادند كه تا آن وقت فقط شامل جناب قاضی بود كه با زن یك بنده خدای خادم كلیسا زندگی می كرد، و جناب شهردار كه آدم معقولی بود ولی عملا همه روز خواب بود – یعنی از وقت ناهار تا شام، و از شام تا ناهار .

زندگی اجتماعی وقتی كه ستاد فرمان دهی ژنرال در شهر مستقر شد جنب و جوش بازهم بیش تری پیدا كرد . مالكین همه دور و اطراف، كه قبلا اثری از آثارشان نبود، كم كَمك شروع به رفت و آمد به شهر كوچك كردند . همه شان دل شان می خواست ساعتی را به مصاحبت افسران بگذرانند، گه گاه بیست و یكی بزنند – بازیی ی كه تا آن موقع برای كسانی كه فكر و ذكرشان فقط جو و گندم، خرده فرمایشات زن هاشان و شكار خرگوش بودن خواب و خیال می نمود .

بایست ببخشید، اما یادم نیست به چه مناسبتی ضیافت بزرگی ترتیب دادند . تداركات معركه بود . صدای كاردها از آشپزخانه ژنرال تا آن سر شهر می رسید . هر چه خوراكی توی بازار بود برای ضیافت خریدند، طوری كه قاضی و زن آن خادم كلیسا مجبور شدند آن روز فقط كیك و ژله بخورند . حیاط خانه یی كه در اختیار ژنرال بود پر از كالسكه های رنگ و وارنگ شده بود . مهمانی، مهمانی مردانه بود و فقط افسرها و مالكین آن دوروبر به ضیافت دعوت شده بودند .

در میان مالكین، از همه شاخص تر فیثاغور فیثاغوروویچ چرتوكوتسكی بود – یكی از سرآمدان اشراف محل كه در انتخابات بیش از همه سر و صدا به پا می.كرد و سوار كالسكه یی تماشایی می شد و خدم و حشمی داشت . او زمانی در سواره نظام خدمت كرده بود و از افسران شاخص و ارزشمند هنگ اش به شمار می رفت . دست كم، اگر این ها هم شایعه باشد، همیشه در اجتماعات و مهمانی های سواره نظام شركت كرده بود و هر جا كه سواره نظام اطراق می كرد، سر و كله او هم پیدا می شد . اگر باورتان نمی شود، بروید از خانم های استان ها تامبلوف و سیمبیرسك بپرسید . اگر كه مجبور نشده بود به دلیل واقعه یی به اصطلاح ” ناگوار” استعفا بدهد، به احتمال قوی شهرت او به دیگر استان ها هم می رسید . راست اش نمی دانم او به كسی سیلی زده بود یا كسی به او سیلی زده بود، ولی به هر حال از او خواسته بودند استعفا بدهد . مع هذا این مسئله ذره ای از ابهت او كم نكرده بود .

فیثاغور فیثاغوروویچ همیشه کت بلندی شبیه فرنج نظامی ها می پوشید، چكمه های مهمیزدار به پا می كرد، و سبیل می گذاشت تا مبادا اشراف محل گمان كنند كه او در پیاده نظام خدمت كرده است – پیاده نظامی كه او با تحقیر آن را “پاسوار” یا “پیاده پا” می نامید . او هیچ وقت فرصت را برای رفتن به بازارهای مكاره شلوغ از دست نمی داد . معمولا قلب روسیه، كه متشكل از له له ها، بچه ها، دخترها، و مالكین چاق محترم است، در این بازارها به گرمی می تپد . اینان معمولا با درشكه، كالسكه، گاری، و خلاصه وسیله هایی كه بعضا كسی خواب اش را هم ندیده است به این بازارها هجوم می آورند . فیثاغور فیثاغوروویچ معمولا خوب بو می كشید و می فهمید كه هنگ سواره نظام كجا اطراق كرده است و فوری سرو كله اش همان جا پیدا می شد . او معمولا با لطف و ظرافت خاصی از كالسكه درشكه اش پایین می پرید و بی مقدمه و صمیمانه خودش را به افسران معرفی می كرد . در انتخابات گذشته، او شام مفصلی به اشراف داده بود و سر شام گفته بود كه اگر او را به رهبری خودشان انتخاب كنند، احترام بسیار خواهند یافت . خلاصه كلام، رفتاش به اصطلاح  ولایتی ها مثل آقاها بود . او با زن زیبایی ازدواج كرده بود و از این طریق صاحب ملكی با دویست سرف و سرمایه یی چند هزاری شده بود كه جهیزیه زن بود .

این سرمایه بلافاصله صرف خرید شش اسب جدا معركه، كلون مطلا برای درها، میمونی دست آموز برای خانه، و ندیمه یی فرانسوی شده بود . دویست سرفی هم كه با جهیزیه به او رسیده بود، مثل دویست سرف قبلی خودش، به رهن گذاشته شده بودند تا با پول اش داد و ستدهای پرسود انجام گیرد . خلاصه كلام، فیثاغور فیثاغوروویچ مالك بود .

در ضیافتی كه ژنرال داده بود، غیر از او، چند مالك دیگر هم بودند، كه ما حرفی درباره آن ها نداریم . بقیه مهمانان صرفا افسران هنگ سواره نظام به اضافه دو افسر از ستاد بودند : یك سرهنگ و یك سرگرد خیلی چاق . خود ژنرال هم طبعا حاضر بود، مردی تنومند، گنده، و قوی هیكل كه تصادفا فرماندهی بسیار خوب هم بود. او با صدایی كلفت و بم و پرابهت سخن می گفت .
ناهار پرجلال و شكوه و خیره كننده بود . كباب اوزون برون، خوراك ماهی سفید، خوراك مارچوبه، كباب تیهو، كباب كبك، و خوراك قارچ، همه وهمه، حكایت از این داشت كه آشپز از یك روز قبل از مهمانی لب به مشروب نزده است . چهار سرباز هم تمام شب را چاقو به دست در معیت آشپز كار كرده بودند تا خوراك مرغ و دسر را آماده كنند .
جنگلی انبوه از بطری های كه گردن درازهایش حاوی ودكا و كردن كوتاه هایش حاوی كنیاك بودند، روز تابستانی زیبا، سینی های پر از قالب های یخ روی میز، پنجره های باز، دگمه آخر همه یونیفورم ها باز، جلو سینه چین چین آن هایی كه كت شلوار به تن داشتند، صحبت و گپی كه صدای بم ژنرال بر آن حاكم بود، و شامپانی كه چون سیل جاری بود، همه عالی بود و همه چیز به همه چیز می آمد . غذا كه تمام شد، همه با رخوت و سنگینی مطبوعی در دل از جا برخاستند . آقایان همه پیپ هاشان را روشن كردند و به ایوان رفتند تا قهوه شان را صرف كنند .
حال دیگر همه دگمه های یونیفورم ژنرال، سرهنگ، و حتی سرگرد باز بود، طوری كه می شد بند شلوار ابریشمی  اشرافی شان را دید، اما افسران جزء، از سر احترام، هنوز همه دگمه هاشان جز سه دگمه پایینی بسته بود .

ژنرال گفت : “همین حالا خودتون می تونید تماشا كنید و ببینیدش” بعد رو به آجودان اش، كه جوانی برازنده بود، كرد و گفت : ” جناب سروان، لطفا بگو اون مادیان ابلق من رو بیارند . حالا خودتون می بینید .” ژنرال پك عمیقی به پیپ اش زد و ابری از دود از سینه اش خارج كرد .” تازه هنوز قبراق قبراق نیست . تو این شهر خراب یه اصطبل درست و حسابی هم نیست . اما اسب من – پوف، پوف – اسب درست و حسابیه ”
فیثاغور فیثاغوروویچ پرسید : ” حضرت اشرف چند وقته – پوف، پوف، پوف – این اسب رو دارند ؟ ”
” پوف، پوف، پوف، خوب ووو پوف خیلی وقت نیست . دو سال پیش از محل پرورش اسب ها آوردمش ”
” خوب، وقتی كه آوردیدش تربیت شده بود، یا همین جا خودتون رام اش كردید ؟ ”
” پوف، پوف، پوه، پوه … اوف … این جا .” ژنرال پس از آن در ابری از دود گم شد .

پس از آن، سربازی از اصطبل خارج شد و صدای تق تق سم اسبی هم به گوش رسید . بعد، سرباز دیگری پدیدار شد كه سبیل كلفتی داشت و روپوشی سفید پوشیده بود . او افسار مادیانی لرزان و خشمگین را به دست داشت . مادیان به ناگهان سرش را بلند كرد و با این حركت، سرباز سبیل كلفت هم با سبیل و همه بند و بساط اش از جا كنده شد و ناچار شد چمباتمه بزند تا بتواند اسب را مهار كند .
سرباز گفت : ” آروم بگیر، آروم، آگرافنا ایوانوونا ” و اسب را به سوی ایوان حركت داد .

نام اسب آگرافنا ایوانوونا بود . اسبی بود قوی هیكل و وحشی مانند زیبا رویان جنوب روسیه . اسب سم اش را چون طبل بر دیواره چوبی ایوان كوبید و ایستاد .
ژنرال پیپ را از لب اش بر داشت و با نگاه خریدار و رضایت خاطر به تماشای آگرافنا ایوانوونا پرداخت . سرهنگ از ایوان پایین آمد و شخصا پوزه اسب را در دست گرفت . سرگرد هم به دنبال سرهنگ پایین رفت و به نوازش پاهای حیوان پرداخت . بقیه از فرط تحسین نچ نچ كردند .

فیثاغور فیثاغوروویچ هم از ایوان پایین آمد و گرد حیوان چرخید و به پشت اش رفت . سربازی كه خبردار ایستاده بود و افسار اسب را در دست داشت راست و مستقیم در چشمان میهمانان نگاه می كرد، انگار می خواست ناگهان به روی آن ها بجهد .
فیثاغور فیثاغوروویچ گفت : “خیلی خوب، خیلی خوب! اسب خوبیه! ممكنه سؤال كنم، حضرت اشرف، كه تاخت ا ش چه طوره ؟ ”
” تاخت اش حرف نداره . فقط … خدا لعنت كنه این تیماردار احمق رو كه نمی دونم چه جور قرصی به خوردش داده كه دو روز تمام ه عطسه می كنه ”
” حیوون خیلی قشنگیه ، خیلی قشنگه . اما می تونم از حضرت اشرف بپرسم كه كالسكه یی هم دارند كه پا به پای این حیوون بره ؟ ”
” كالسكه ؟ اما این كه اسب سواریه ”
” می.دونم . اما غرضم این بود كه حضرت اشرف كالسكه مناسبی برای اسب های دیگه دارند ؟ ”
” من كالسكه زیاد ندارم . راستش باید بگم خیلی دلم می خواست یك كالسكه خوب داشتم . به برادرم در پطرزبورگ نامه داده ام یكی برام پیدا كنه، اما نمی دونم بالاخره برام می فرسته یا نه ”
سرهنگ گفت : ” حضرت اشرف ، گمان می كنم بهترین كالسكه ها كالسكه های وینی باشند ”
” حق با شماست . پوف، پوف، پوف ”
” حضرت اشرف، بنده كالسكه معركه یی دارم كه حقیقتا ساخت دست خود وینی هاست ”
” كدوم یكی ؟ همون كه باهاش اومدید ؟ ”
” اوه، نه . این كالسكه سفری منه، كالسكه سفری . یكی دیگه رو می گم … معركه است، عین پر قو نرم و سبكه . وقتی تو این كالسكه می شینید، جسارت نباشه حضرت اشرف، انگار له له داره آدم رو تو گهواره ش تاب می ده! ”
” حتما خیلی نرم و روون می ره ”
” خیلی نرم، خیلی نرم . صندلی هاش، فنرهاش – كالسكه  مثل تابلوی نقاشی است ”
” جالبه ”
” نمی دونید چه قدر هم جاداره . راستش من لنگه اش رو ندیده ام، حضرت اشرف . زمانی كه من خودم خدمت می كردم، می تونستم ده بطر شراب و ده كیلو تنباكو تو صندوقش جا بدم . تازه معمولا شش تا یونیفورم و لباس زیر و دو تا پیپ دست بلنده هم – جسارت نباشه حضرت اشرف، به بلندی كرم كدو – توش جا می دادم. تازه می شد یه گوساله هم تو صندوق بغلش جا داد ”
” جالبه ”
” چهار هزار تا بالاش پول داده ام، حضرت اشرف ”
” باید كالسكه خوبی باشه كه این همه پول بالاش رفته . بگید ببینم خودتون خریدین اش ؟ ”
” نه خیر حضرت اشرف، تصادفی گیرم اومد . یكی از دوستانم كالسكه رو خریده بود، یكی از اون آدم های نازنین، هم بازی دوره بچگی، از اون آدم های استثنایی كه شما هم حتما ازش خوش تون می آد، مطمئنم حضرت اشرف . من و اون خیلی با هم نزدیك بودیم، حضرت اشرف . می دونید، اصلا ما من و تو نداشتیم . من كالسكه رو تو بازی ورق از اون بردم . حضرت اشرف، افتخار می.دند فردا برای نهار در منزل سرافرازمون بفرمایند، نگاهی هم به كالسكه بندازند ؟ ”
” راستش نمی.دونم چی بگم . فقط … فكر می كنم، می دونید … شاید منظورتون اینه كه با بقیه آقایون افسرها بیاییم ؟ ”
” از اون ها هم خواهش می كنم بیاند. آقایون، افتخار بدید در منزل در خدمت تون باشیم ”

سرهنگ، سرگرد، و بقیه ای افسرها از فیثاغور فیثاغوروویچ تشكر كردند و سری به احترام فرود آوردند .
” من شخصا فكر می كنم آدم باید از هر چیز بهترینش رو بخره، والا بهتره اصلا چیزی نخره، چون به دردسرش نمی ارزه . فردا كه افتخار دادید و منزل تشریف آورید، جسارتا چند تا چیز رو كه برای ملكم خریده ام، نشون تون می دم ”

ژنرال نگاهی به او كرد و باز هم دود از دهان خارج كرد .
فیثاغور فیثاغوروویچ از این كه افسرها را دعوت كرده بود خشنود بود . از همین حالا در ذهن مشغول تهیه صورت غذاها بود – كباب ها، سس.ها، و غیره – و در همین حال شادمانه مهمانان فردایش را می نگریست . آن.ها نیز به نوبه خود با او مهربان تر و خوش روتر شده بودند و از فیثاغور فیثاغوروویچ این را از برق نگاه هاشان و حركات خفیف سر و بدن شان، كه به نیمه تعظیمی می مانست، در می یافت . فیثاغور فیثاغوروویچ از آن پس آسوده تر قدم برمی داشت و آزادانه تر سخن می گفت و لحن صدایش از لذت و خشنودی نرم تر شده بود .
” حضرت اشرف با خانم خانه هم آشنا خواهند شد ”
ژنرال گفت : ” مایه مسرت ماست”، و سبیل.هاش را تاب داد .

پس از آن فیثاغور فیثاغوروویچ عزم كرد كه به خانه برود تا سر فرصت تدارك مهمانی فردا را ببیند . او حتی كلاهش را هم در دست گرفته بود، اما نمی دانم چه طور شد كه باز هم كمی معطل شد. در این ضمن میزهای بازی ورق را آماده كردند و همه جمع چهار تا چهار تا مشغول بازی ویست در گوشه و كنار اتاق پذیرایی شدند .

شمع.ها را آوردند . فیثاغور فیثاغوروویچ مدتی معطل بود كه برود یا بماند و در بازی ورق شركت جوید، اما وقتی كه افسرها از او خواستند بنشیند و بازی كند، به نظرش بسیار دور از ادب و نزاكت اجتماعی آمد كه درخواست آنان را رد كند . پس نشست، و بلافاصله یك لیوان پانچ در برابرش قرار گرفت، و او بی آن كه اندیشه كند، لاجرعه آن را سر كشید و خالی كرد . پس از یك دست بازی ورق، باز لیوان پانچ دیگری را بغل دست خود یافت و باز، بی آن كه اندیشه كند، آن را هم سر كشید و گفت : ” آقایون، من دیگه واقعا باید برم ” اما باز به بازی ادامه داد .
در این ضمن، صحبت ها در گوشه و كنار اتاق پذیرایی خصوصی شده بود . كسانی كه ورق بازی می كردند ساكت بودند . فقط آن هایی كه بازی نمی كردند با هم صحبت می كردند .

در گوشه یی، افسری روی نیمكت ولو شده بود، بالشی زیر دنده هاش و پیپی گوشه لب اش گذاشته بود و با خیال تخت و با فصاحت سرگرم بازگو كردن ماجراهای عشقی اش بود . همه توجه كسانی كه گرد او حلقه زده بودند به سخنان او جلب شده بود . مالك خیل چاقی كه دست هایی كوتاه مثل سیب زمینی كش آمده داشت، با توجه بسیار به سخنان او گوش می داد و آب از لب و لوچه اش راه افتاده بود و فقط هر از چند گاهی سعی می كرد دست های كوتاهش را به پشت پهن اش ببرد و انفیه دان اش را از جیب عقب بیرون بیاورد . در گوشه یی دیگر، بحثی پروشور در مورد آموزش های توپخانه ای در گرفته بود، و فیثاغور فیثاغوروویچ، كه تا آن موقع دوبار اشتباهی به جای سرباز بی بی به زمین زده بود، وارد این بحث خصوصی شد و از همان جا كه نشسته بود، با فریاد، جملاتی از این قبیل می گفت : ” چه سالی ؟ ” یا ” در كدام هنگ ؟ ” و متوجه نبود كه در اكثر موارد سؤالات او ربطی به بحث ندارد .

سرانجام، چندین دقیقه قبل از شام، از بازی ویست دست كشیدند، هر چند صحبت درباره آن ادامه داشت . فیثاغور فیثاغوروویچ كاملا به خاطر داشت كه پول زیادی برده است، اما حالا دست اش خالی خالی بود و وقتی كه از سر میز بلند شد، مثل آدمی  بود كه دستمالی هم در جیب نداشته باشد . در این ضمن شام هم چیده شد . بدیهی است كه از بابت شراب كم و كسری نبود و فیثاغور فیثاغوروویچ هم ناچار و ناخواسته لیوان اش را پر می كرد، زیرا همیشه در سمت چپ و سمت راست او یك بطری شراب بود .

سر میزی شام گفت وگوئی بسیار بسیار طولانی آغاز شد كه در مسیری بسیار عجیب و غریب افتاد . مالكی كه در نبرد 1812 در ارتش خدمت كرده و علیه ناپلئون جنگیده بود، از درگیری یی صحبت می كرد كه كسی ندیده و نشنیده بود . بعد هم به دلایل كاملا نامعلوم چوب پنبه در بطری را برداشت و وسط كیك كاشت . خلاصه، زمانی كه مهمانان اندك اندك قصد رفتن می كردند، ساعت سه صبح بود و كالسكه چی ها ناچار شدند عده یی را مانند كیسه برنج زیر بغل بزنند و ببرند . فیثاغور فیثاغوروویچ، با همه ظاهر اشرافی اش، وقتی كه در كالسكه نشست، چنان تعظیم غرائی به چپ و راست می كرد كه وقتی به خانه رسید دو گلوله خار به سبیل اش چسبیده بود .

در خانه، همه چیز و همه كس در خواب ناز بود . كالسكه چی با زحمت زیاد نوكر را پیدا كرد و نوكر آقا را به دست یكی از زنان خدمت كار سپرد و فیثاغور فیثاغوروویچ با كمك او خود را به اتاق خواب اش رساند و در كنار همسر جوان و زیبایش، كه چون فرشته ها در خواب بود و لباس خواب بلند سفیدی به تن داشت، بر تخت افتاد . صدا و تكان ناشی از افتادن شوهر در تخت، زن را بیدار كرد . او كش و قوسی به خود داد، پلك هایش را بلند كرد و سه بار چشمان اش را بر هم فشرد و آن گاه با لب خندی نیمه خشم آلود آن را گشود، اما چون دید او این بار اصلا مهر و محبتی ابراز نمی كند، به پهلو غلتید و صورت باطراواتش را بر دستش نهاد و به خواب رفت .

ساعت از آن چه در روستاها به آن صبح زود می گویند بسی گذشته بود كه زن در كنار شوهر خروپفی بیدار شد . وقتی كه یادش آمد شوهر ساعت چهار صبح به خانه بازگشته است دل اش به حال او سوخت و نخواست بیدارش كند و پاهایش را در دم پای هایی لغزاند كه فیثاغور فیثاغوروویچ با پست از پطرزبورگ برایش فرستاده بود . آن گاه خود را در روب دوشامبر سفیدی كه انگار بر تن او می لغزید پیچید وبه حمام رفت و با آبی كه به طراوت خود او بود تن و بدن اش را شست و بعد سراغ میز آرایش رفت . وقتی كه در آینه نگاه به خودش انداخت، از قیافه آن روز صبح اش بدش نیامد به همین دلیل نه چندان مهم، دقیقا دو ساعت دیگری جلوی آینه نشست . سرانجام لباس پوشید و با ظاهری آراسته و جذاب بیرون رفت تا در باغ هوای تازه استنشاق كند .

هوا در آن موقع عالی بود، آن قدر عالی كه فقط روزهای تابستانی خوب می توانند چنان باشند . آفتاب، كه به وسط آسمان رسیده بود، با تمام نیرو می تابید و می درخشید، اما در سایه درختان كه قدم می زدی خنك بود، و گل ها در گرمای آفتاب، سه با ربیش تر عطرافشانی می كردند . خانم زیبای خانه به كلی فراموش كرده بود كه ساعت دوازده است و شوهرش هنوز خواب است . خانم صدای خروپف دو كالسكه چی و یك مهتر را می شنید كه در اصطبل پشت باغ به خواب بعد از ظهری فرو رفته بودند . اما او خودش در گذرگاه پربرگ نشست و چشم به شاه راه خالی دوخت . زمانی كه مات و مبهوت به شاه راه زل زده بود، ناگهان گرد و غباری در دوردست برخاست و توجه او را جلب كرد . با دقت كه نگاه كرد، دید چندین كالسكه به آن طرف می آیند . پیشاپیش كالسكه ها یك كالسكه دونفره بود . ژنرال در این كالسكه نشسته بود؛ سردوشی های طلایی او زیر نور افتاب می درخشید؛ سرهنگ نیز بغل دست او نشسته بود . به دنبال آن، كالسكه یی چهار نفره می آمد، كه سرگرد، آجودان ژنرال، و دو افسر دیگر در آن نشسته بودند . به دنبال آن كالسكه، همان كالسكه مشهور هنگ می آمد كه حالا دست سرگرد بود . پشت سر آن نیز كالسكه سفری چهارنفره دیگری می آمد. در این كالسكه چهار نفره پنج افسر بودند كه یكی از آن ها روی زانوی رفیق اش نشسته بود . و سرانجام، پشت سر همه این.ها، سه افسر سوار بر سه اسب می آمدند و اسب ها زین و یراق زیبایی داشتند .

خانم خانه با خودش فكر كردن مطمئنا این ها به خانه ما نمی آیند، اما ناگهان جیغ كشید : ” وای، خاك عالم، از پل هم رد شدند ! ” سپس دست ها را بالای سر برد و از روی گل ها و باغچه ها دوید تا خودش را یكراست به اتاق خواب شوهرش برساند . وقتی رسید، دید شوهرش مثل مرده خواب است .
دست او را كشید و تكان اش داد و گفت : ” بلند شو! زود باش بلند شود ! ”
فیثاغور فیثاغوروویچ بی آن كه چشمان اش را باز كند، و در همان حال دراز كش، گفت : ” ها ؟ ”
” بلند شو خوشگلكم! می شنوی؟ مهمان ! ”
” مهمان؟ كدوم مهمان ؟ ” و بعد از گفتن این حرف، ماغ كشید، مثل گوساله ئی كه دنبال پستان مادرش می گردد . بعد به نجوا گرفت :” سرت رو بیار جلو یه ماچ بهت بدم ”
“عزیزم بلند شو، تو رو به خدا بلند شو ! زودباش! ژنرال و افسرهاش! خدای من، نگاه كن، دو تا گوله خار به سبیل ت چسبیده! ”
” ژنرال؟ منظوت اینه كه اومده اند؟ لعنت بر شیطون، چرا كسی من رو بیدار نكرد ؟ ناهار چی؟ همه چی رو به راهه ؟ ”
” كدوم ناهار؟ ”
” یعنی من دستورش رو ندادم ؟ ”
” تو؟ تو كه چهار صبح اومدی و هر چی هم ازت سؤال كردم جواب م رو ندادی. خوشگلكم بیدارت نكردم، چون دلم برات سوخت . تو كه هیچ نخوابیده بودی …” او این حرف های آخرش را با عشوه گری و طنازی گفت .

فیثاغور فیثاغوروویچ یك لحظه مثل صاعقه زده ها روی تخت افتاد . سرانجام با همان لباس خواب اش بلند شد و اصلآ یادش رفت كه این ریخت و وضع دور از آراستگی است .
با دست به پیشانی اش كوبید و گفت : ” عجب خری هستم . من اون.ها رو برای ناهار دعوت كردم . حالا چه خاكی به سرم بكنم . خیلی مونده برسند ؟ ”
” نمی.دونم … هر لحظه ممكنه سر برسند ”
” عزیزم … قایم شو! … هی، كی اون جاست ؟ دختر، بیا ببینم، از چی ترسیدی؟ یه عده افسر دارند میاند و همین الان سر می رسند . به شون بگو آقا خونه نیست و نمی .آد هم . صبح گذاشته رفته، می شنوی؟ برو به همه خدمت كارها بگو؛ دِ بجنب! ”

بعد از گفتن این حرف ها روب دوشامبرش را برداشت و دوید تا توی اصطبل قایم شود، چون فكر می كرد آن جا كاملا امن و امان است . اما زیر سایبان كه رفت، فكر كر حتی ممكن است در آن جا هم دیده شود . فكری به خاطرش رسید :” آره، این جوری بهتره ! ” و در یك چشم به هم زدن پله كالسكه نزدیك اش را پایین كشید و به درون جست و در را پشت سر خود بست و برای اطمینان بیش تر روكش چرمی كالسکه را هم روی خود انداخت و از جا نجنبید .
در این ضمن، كالسکه ها به دم ایوان رسیده بودند .

ژنرال پیاده شد و خودش را تكاند . به دنبال او سرهنگ هم پیاده شد وپر كلاه اش را مرتب كرد . آن گاه از كالسکه دیگر سرگرد چاق، شمشیر به زیر بغل، پایین پرید . از آن كالسكه سفری هم چهار افسر لاغر با پنجمی . كه روی زانوی رفیق اش نشسته بود پیاده شدند . و دست آخر افسران اسب سوار رسیدند .
سرایدار روی ایوان آمد و گفت :” آقا خونه نیستند ”
“چه طور خونه نیستند ؟ حتماً برای ناهار كه می آیند ؟ ”
” نه خیر، قرار ه تمام روز بیرون باشند . تا فردا صبح برنمی گردند ”
ژنرال گفت :” سر در نمی.آورم، چه طور چنین چیزی ممكنه ؟ ”
سرهنگ خندید و گفت :” فكر می كنم همه ش شوخی بوده ”
ژنرال با ناخشنودی گفت : ” باز هم سر در نمی آورم، چه طور چنین چیزی ممكنه ؟ اگر نمی توانست از ما پذیرایی كنه چرا ما رو دعوت كرد؟ ”
یكی از افسران جوان گفت : “حضرت اشرف، هیچ نمی فهمم چه طور ممكنه شخصی هم چی كاری بكنه! ”
ژنرال بنا به عادتی كه به هنگام صحبت با افسران جزء داشت گفت : “چی؟ ”
” حضرت اشرف، عرض كردم هیچ نمی فهمم چه طور ممكنه شخصی هم چی كاری بكنه! ”
” البته، البته… خوب شاید مشكلی پیش اومده … اما دست كم باید به ما خبر می داد و دعوت اش رو لغو می كرد ”
سرهنگ گفت : ” پس حضرت اشرف، اجازه بدید برگردیم ”
” البته، ما دیگه این جا كاری نداریم . اما صبر كنید . بد نیست حالا كه تا این جا اومده ایم نگاهی به كالسكه بندازیم . لازم نیست كه حتما خودش باشن هِین با شمام، بیا این جا ”
” بله، حضرت اشرف؟ ”
” تو مهتر هستی؟ ”
” بله، حضرت اشرف ”
” پس كالسكه یی رو كه اربابت تازه خریده به ما نشون بده ”
” چشم، لطف كنید دنبال من تشریف بیارید ”
ژنرال و افسران همراهش به دنبال مهتر به اصطبل رفتند .
” بفرمایین حضرت اشرف، بیارم ش جلوتر؟ این جا تقریبا تاریكه ”
“خوب، خوب، بسه… متشكرم ”
ژنرال و افسران گرد كالسكه گشتند، به دقت نگاه اش كردند، و فنرهایش را آزمایش كردند .
ژنرال گفت : ” كالسكه خیلی خاصی نیست . باید بگم خیلی هم معمولیه ”
سرهنگ گفت : ” همین طور ه، واقعا چیز خیلی خاصی نداره ”
یكی از افسران جوان گفت :” گمان نكنم چهارهزار تا بیارزه ”
” چی؟ ”
” حضرت اشرف عرض كردم، گمان نكنم چهار هزار تا بیارزه ”
” چهار هزار تا! دو هزار تا هم از سرش زیاده . واقعا چیز خاصی نداره . مگر این كه چیز خاصی توش باشه … هی پسر این روكش چرمی رو بازكن! ”

و در برابر چشمان حیرت زده افسران و ژنرال فیثاغور فیثاغوروویچ از زیر روكش چرمی پدیدار شد كه در لباس خواب بلندش نشسته و مچاله شده بود .
ژنرال با شگفت گفت : ” آه، پس شما این جایید …”

پس از این حرف ژنرال روكش چرمی را روی او انداخت، در را بست، و با افسرانش آن جا را ترك كرد .

 

 نیكلای گوگول

Nikolai Gogol

 

Ivanov_gogol

Down

About Mohammad Daeizadeh

  • تمامی فایل ها قبل از قرار گیری در سایت تست شده اند.لطفا در صورت بروز هرگونه مشکل از طریق نظرات مارا مطلع سازید.
  • پسورد تمامی فایل های موجود در سایت www.parsseh.com می باشد.(تمامی حروف را می بایست کوچک وارد کنید)
  • Password = www.parsseh.com

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

*